VSSM provides ration kits to such elderly through its Maavjat, an initiative that aims to care for the destitute elderly…

Mittal Patel with Teji Maa at her shanty

 Recently, I happen to meet Teji Maa in Radhanpur’s Lotiya village

“Maa, I hope the ration kits reach you on time??”

“Oh yes!! I have enough ration now. But ever since I have the dal-rice in my house, it has been difficult to sleep.”

I was surprised at this co-relation. Once we have food in the house,  we are usually relieved but this was a reverse statement of Teji Maa losing sleep because of the food she has in the house now.

“Why have you lost your sleep?” I asked with intrigue.

“These rats!! They pay me a daily visit in the calm of night. Now they too have food to bite. All the groceries – the dal and rice you give is stored in plastic bags, the rats love to bite into it all. That sound of kat-kat, kat-kat keeps me awake.  I have to get up and keep moving the bags, but rats are very good at finding it all. The moment I lie down they are back and begin biting kat-kat…!!”

This did make me laugh!! “So tell me what should we do to free you from this problem?”

“Bring me some containers that the rats cannot bite into, it will help me sleep well!!”

“We sure will bring you containers, Maa!! Anything else that is bothering you, do let us know!!”

“Nothing else, what more can I ask for. You all are taking such good care of me. I was helpless as I could not work to buy daily meals. Now I do not need to stretch my arms for food!!”

Later, Teji Maa took me to see her shanty.  One look at the place and I remembered my previous question if she has any other issues!!

“You don’t have a house!?”

“How long do I have to live now?”

Teji Maa widowed at a very young age, brothers brought her back to maternal home along with her small daughter. The daughter grew was married off but her economic condition remained weak too. Whenever she comes to meet Teji Maa,  she gives her 100-200 rupees.

“Brothers brought me home, provided shelter. They too have families to look after with their weak economic conditions. I cannot expect more from them. They have always helped me, but I had there was this expectation from my side. I now do not have to expect anything from anyone.”

VSSM team remains in search of such destitute elders. Shankarbhai has been taking very good care of Teji Maa. VSSM provides ration kits to such elderly through its Maavjat, an initiative that aims to care for the destitute elderly.

It was getting late, I asked for her permission to leave.

“Don’t forget the containers!” Teji Maa said with a right our parents or family elders would instruct us.

It made me happy.

To age is difficult,  that too when one is  poor and destitute! It sure is tough.

તેજીમાં ને રાધનપુર પાસેના લોટિયાગામમાં મળવા જવાનું થયું. 

મે પુછ્યું ‘મા, રાશન સમયસર મળી જાય છે ને?’

‘હોવ રાશન તો મલી જાય. પણ બળ્યું તમે આ ચોખા ન દાળ ન એ બધુ આલ્યુ તાણથી આખી રાત ઊંઘી હકતી નહીં’

સાંભળીને નવાઈ લાગી. અનાજ ઘરમાં ભર્યું હોય તો કોઈની ઓશિયાળી વેઠવાની ન થાય એની જગ્યાએ તેજી માની ઊંઘ કેમ હરામ થઈ ગઈ છે?

‘કેમ ઊંધ નથી થતી?’

‘બળ્યુ આ ઉંદેડા? તમે ચોખા ન બધુ આલ્યુ એ બધુ કોથળીઓમોં ભર્યું હ્. આખી રાત ઉંદેળા એ કોથળીઓ કટકટ કર્યા કર. અવાજ આવ એટલ ઊભી થઈન કોથળી ઉપાડીન્ બીજે મેલું. પાસી આડી પડુ ક પાસુ કટ કટ… ‘

સાંભળીને હું હસી.. મે કહ્યું, ‘તો આ પળોજળમાંથી મુક્ત કરવા શું કરીએ ક્યો?’

‘મન ડબ્બા અલાઈ દો..એટલ મન નિરોત. હખેથી ઊંધી તો હકુ..’

ડબ્બા પહોંચાડી દઈશું માં. એ સિવાય કોઈ તકલીફ..’

‘ના બાપલા ના બધી વાતનું સુખ.. આવુ ધ્યોન કુણ રાખ? મજૂરી થતી નતી. ખાવા પીવાની ઘણી ઓશિયાળી હતી પણ હવ્ કોઈ હોમે હાથ લોબો નહીં કરવો પડતો’

એ પછી તેજીમાં એમનું છાપરુ જોવા લઈ ગયા.. છાપરુ જોઈને તેજી માને પુછેલો બીજી કોઈ તકલીફવાળો પ્રશ્ન યાદ આવ્યો, 

એમણે કેમ ન કહ્યું, ઘર નથી! મે પુછ્યું તો કહે, 

તેજી મા કહે, ‘હવ ચેટલું જીબ્બાનું…’

એષણા મુક્ત… તેજી મા… 

નાની ઉંમરે વિધવા થયા. એક દિકરી સાથે પીયરિયા એમને સાસરીમાંથી તેડી લાવ્યા. દીકરી મોટી થઈ એના લગ્ન કરાવ્યા. પણ એય એનું માંડ પુરુ કરે. વારે તહેવારે દીકરી આવે ત્યારે સો બસો તેજી માને આપી જાય..

પીયરિયા માટે તેજીમાં કહે, ‘ભઈઓ લઈ આયા, આશરો આપ્યો એ ઘણું. એય ઈમનો વસ્તાર લઈન બેઠા, ઈમનુંય મોડ હેડ તો મારો બોજો.. તોય એ બધા થોડી ઘણી મદદ કરતા. પણ હવ માર કોઈનીયે ઓશિયાળી નઈ..’

આવા વડિલોને શોધવાનું અમારી ટીમ કરે. અમારા કાર્યકર શંકરભાઈ તેજીમાનું સરસ ધ્યાન રાખે.. 

vssm થકી આવા વડીલોને  દર મહિને રાશનકીટ આપવામાં આવે. આ કાર્ય બહુ સાતા આપે..

લોટિયામાં અમને ઘણું મોડુ થ્યું મે કહ્યું, રજા લઉં મા? એમણે કહ્યું, હોવ પણ ડબ્બાનું તમે ભૂલતા નઈ.. આ વાક્ય એકદમ અધિકારભાવથી એમણે કહ્યું. 

સાંભળીને રાજીથવાયું..

ઘડપણ… એય પાછુ નોંધારા વ્યક્તિનું.. 

કપરુ છે…

#MittalPatel #vssm#ntdntcommunity

#humanity #dignityforall #eldercare

#people #PeopleFirst #nomadic

#elderlypeople #RationDistribution

#food #foodsecurity #foodforall

VSSM in partnership with the patrons of Goushala, undertook a tree plantation drive in Geda village of Banaskantha…

Mittal Patel visits tree plantation site of Geda village

The much respected and revered Shri Pandurangdada had undertaken the mammoth task of nurturing Trees as God through Vruksha Mandir/ the idea of seeing God resides in Nature and more so in Trees (Vruksha).

VSSM has also launched itself in the same direction.

The is a village called Geda in Banaskantha where pilgrims throng in huge numbers to worship Hanumandada, the resident deity. Just next to the temple is a Goushala. One needs to see for self and understand how well they care for the cows here.

VSSM in partnership with the patrons of Goushala,undertook a  tree plantation drive at a vacant plot adjacent to the Goushala. The volunteers at Goushala prepared the barbed wire fence for protecting the trees while the village made arrangements for drip-irrigation for the trees.

Unfortunate the long dry spell after plantation impaired some sapling from taking roots. The team approached us for new saplings.  Karshanbhai the Vruksha-Mitra was of the feeling that if he is appointed to look after a certain number of trees,  then that number should be complete. 

This year we have decided to award Rs. 51,000 to the Vruksha Mitra who manages to nurture and raise the maximum number of trees planted during this year. The award will be given at the end of the year. Subabhai, who volunteers at Geda Goushala was quick to respond, “this prize is ours for sure!!”

The well-wishing volunteers of Goushala have made a small pond near the area plantation has been carried out so that they can capture all the water that falls around Goushala.  It is a beautiful symbiotic facility the well-wishing individuals of Goushala have created. If each village of Banaskantha showed such proactiveness like Geda village, Banaskantha would be green once again. The tree-covered earth would compel the rain gods to bless them every year. We must create such favourable conditions, it is our duty to do so.

The groundwaters at most regions are depleting at an alarming rate, irrigation has not reached these regions yet. Let us remain diligent and continue our efforts, doing what is within our means.

VSSM’s  Naranbhai and  Ishwarbhai’s constant efforts and hard work is bringing success to this campaign.

We are grateful to O2H Group for supporting the tree plantation drive in Geda.

પાંડુરંગદાદાએ વૃક્ષમંદિરો ઊભા કરવાનું ભગીરથ કાર્ય આરંભ્યું.

અમે પણ એ દિશામાં રતીભાર આગળ વધવાનું કર્યું..

બનાસકાંઠાનું ગેળાગામ જ્યાં હનુમાનદાદાના દર્શને દુર દુરથી લોકો આવે..

દાદાની નિશ્રામાં બજરંગ ગૌશાળા ચાલે.. આ ગૌશાળાની ગાયો જોઈને ગાયની કેવી ચાકરી થાય એનો અંદાજ આવે..

ગૌશાળાની એક વિશાળ જગ્યામાં વૃક્ષો વાવવાનું આયોજન ગૌશાળા સાથે સંકળાયેલા સૌ પ્રિયજનોએ કર્યું અને અમે એમાં ભાગીદાર બન્યા.

ગૌશાળાએ જમીન ઉપરાંત તારની વાડ, ઝાડને પાણી આપવા માટે ટપક પદ્ધતિની વ્યવસ્થા ગામે ગોઠવી..

અમે 3000 વૃક્ષો વાવ્યા અને વૃક્ષમિત્ર જે વૃક્ષોને ઉછેરે, સાચવે એમને માસીક સેવક સહાય આપવાનું કરીએ… વચમાં વરસાદ પડ્યો ને થોડા વૃક્ષો બળ્યા તો એમણે સામે ચાલીને નવા માંગ્યા. મૂળ 3000 તો થવા જ જોઈએ એવી ભાવના વૃક્ષમિત્ર કરશનભાઈની..

અમે આ વર્ષે જે જગ્યાઓ પર વૃક્ષો કર્યા તેમાંથી વર્ષના અંતે જ્યાં સૌથી સારા વૃક્ષો થયા હશે તે વૃક્ષ મિત્રને તેમની મહેનત માટે 51,000નો પુરસ્કાર આપવાનું નક્કી કર્યું. ગેળાની ગૌશાળામાં સેવા આપતા સુબાભાઈએ આ સાંભળ્યું કે તુરત એમણે કહ્યું એ ઈનામ તો અમારુ જ..

વૃક્ષો જ્યાં ઉછેરી રહ્યા છે એ જગ્યા પર એક સુંદર નાનકડી તલાવડી પણ ગૌશાળા સાથે સંક્ળાયેલા સ્નેહીજનોએ કરી છે. પેલી કહેવત ગામનું પાણી ગામમાં ને સીમનું પાણી સીમમાં. એમ ગૌશાળાનું પાણી ગૌશાળાના આ તળાવમાં જાય..

એકદમ સુંદર અને સુઘડ વ્યવસ્થા ગૌશાળા સાથે સંકળાયેલા સ્નેહીજનોએ કરી છે.

વૃક્ષો માટે આટલો પ્રેમ દરેક ગામ દાખવે તો બનાસકાંઠો સુકો ન રહે..

વરસાદને પણ ધરતી મા પર પથરાયેલી લીલી ચાદર જોઈને વરસવા મજબૂર થવું પડે.. આ સ્થિતિ નિર્માણ થાય એ માટે સૌ કટીબદ્ધ થાય એ જરૃરી..

બાકી ઘણા વિસ્તારના તળ ખાલી થઈ રહ્યા છે.. અને કેનાલ ત્યાં પહોંચી નથી.. આમ આપણા હાથમાં જે છે એ કાર્ય થકી આપણી ધરતીને લીલુડી રાખવાનું કરીએ..

અમારા કાર્યકર નારણભાઈ, ઈશ્વરભાઈની સતત મહેનત અને દોડાદોડીના લીધે આ અભીયાન સફળ થઈ રહ્યુંછે..

o2h કંપનીએ ગેળામાં વૃક્ષો ઉછેરવા મદદ કરી એ માટે આભારી છીએ…

#MittalPatel #VSSM #Treeplantation

#Greencover #increasegreencover

#missiontreeplantation #treelover

#vrukshmitra #bettertomorrow

#enviorment #pureair #oxygen

#greenvillage #Banaskantha

The volunteers at Goushala prepared the barbed
wire fence for protecting the trees

The village made arrangements for drip-irrigation for the trees.

Mittal Patel with VrukshaMitra Karshanbhai and others at
tree plantation site

The well-wishing volunteers of Goushala have made
a small pond near the tree plantation area

Solar Lamp Distribution took place at Nomadic Settlement of Morbi with the Help ‘Anybody Can Help’…

The nomadic families with their solar lamps

 It was the winter of 2006, I was visiting this Fulvadi settlement in Radhanpur.  It was around 4 p.m.,  pretty early but the lady at one of the houses was already cooking dinner on the wood-fired stove outside her shanty.

“Isn’t it too early to cook dinner?” I remember to have inquired.

“We do not have electricity/light, it gets difficult once it gets dark!” she had responded.

 Thousands of families belonging to nomadic, de-notified and other marginal communities continue to live similarly even today.

The families exposed to the elements survived in tethered shanties.

 Recently, the support we received from  ‘Anybody Can Help’ enabled us to provide solar-powered lanterns to these families.

 Sonalben and Maharshibhai became instrumental in connecting us.

 Saraniayaa families living in Morbi, Trajpar, Jambudiya and Bhojpur and Devipujak families of Kamadiya received the  solar lamps.

 The ability to navigate through the evening after it gets dark has brought a significant shift in the quality of their life. VSSM is trying to assist these families in acquiring residential plots and build a house of their dreams. Hoping to accomplish this soon.  But until that happens,  we must try and ease the turmoil of everyday living for these families.

 Our team members Kanubhai and Chayaben are like family to these communities, always part of their trials and tribulations. It is an honour to have team members as committed and compassionate as them.

 A lot of us are blessed to have more than we could have asked or if we choose to share even little of our good fortune with those in need the world would be a better place.

 ‘Anybody Can Help’ we thank you in joining hands towards the efforts of making this world a better place.

રાધનપુરની ફુલવાદી વસાહતમાં શિયાળામાં જવાનું થયેલું.. લગભગ સાંજના ચારેક વાગે એક બહેન ચુલા પર રાંધી રહ્યા હતા. મે કહ્યું આટલા વહેલાં કેમ રાંધો છો? ત્યારે એમણે કહ્યું, અમારી પાસે લાઈટ ક્યાં છે?

2006ની આ વાત..

ઉપર આભ ને નીચે ધરતીના સહારે રહેતા આ પરિવારોમાંથી 65 પરિવારોને એની બડી કેન હેલ્પની મદદથી સોલાર લેમ્પ આપવાનું કર્યું..

સોનલબહેન અને મહર્ષીભાઈ આમાં કડી રૃપ બન્યા.

મોરબી, ત્રાજપર, જાંબુડિયા અને ભોજપરામાં રહેતા સરાણિયા અને કામળિયા દેવીપૂજક પરિવારોને લેમ્પ આપ્યા.

ઝૂંપડાંમાં રહેતા પરિવારોની સ્થિતિ બદલાય.. તેમને ઝડપથી રહેવા પ્લોટ અને ઘર મળે તે માટે VSSM દ્વારા અમે મથી રહ્યા છીએ. આશા છે એ કાર્ય ઝટ પતશે..

પણ ત્યાં સુધી એમની તકલીફો થોડી હળવી કરવા કોશીશ તો કરવી રહી…

અમારા કાર્યકર કનુભાઈ અને છાયાબહેન આ પરિવારોની વચમાં સ્વજનની જેમ ફરે. એમના સુખ દુઃખમાં સદાય સહભાગી બને.. તમારા જેવા કાર્યકર સાથે હોવાનું ગૌરવ છે..

ભગવાને કેટલાને ઘણું આપ્યું છે, આ આપેલામાંથી કેટલુંક જરૃરિયાત મંદોને વહેંચાય તો દુનિયાની સુંદરતા વધી જાય…

દુનિયાને સુંદર બનાવવાના પ્રયાસમાં એની બડી કેન હેલ્પે કરેલી મદદ માટે આભારી છીએ…

Nomadic families with their solar lamps

Nomadic families with their solar lamps

Nomadic families with their solar lamps

Nomadic families with their
solar lamps

Nomadic families with their solar lamps

Nomadic families with their solar lamps

Nomadic families with their solar lamps

The officials handed over ration cards to 113 nomadic families of Banaskantha district…

Nomadic families with their Antyoday Ration Card

Antyoday, which means uplifting the weakest sections of society. John Ruskin’s ‘Unto this Last’ was paraphrased by Gandhiji as ‘Sarvodaya’ meaning rising of all, both of which talk about reaching to the farthest sections of the society. It is an act that needs some definitive support, care and nurturing from the Government.

The communities VSSM works with the feature as poorest of the poor even on the government’s list. Often we try to rope in government support whereever and whenever there is an opportunity.

 A major credit of the accomplished works where ever there was government intervention goes to the proactive officials and authorities. Under the leadership of such officers, the works get done swiftly, without encountering much challenges.

 It would be apt to mention that our Chief Minister Shri Vijaybhai Rupani and the Minister for Social Justice and Empowerment Shri Ishwarbhai Parmar, many a times are the wind under the wings of these officials. They monitor and follow-up the pending issues, enabling the administrators to accomplish these tasks with ease.

 VSSM in all the districts it works continuously advocates for the need to issue Antyoday ration cards to the nomadic families who find it hard to earn two meals a day. Banaskantha’s Public Supplies department and it’s official Shri Chavda Saheb and Abhishekbhai are extremely compassionate officials. And it is here that we see prompt action on the applications.

As VSSM’s Naranbhai recalls, ‘It does come as a surprise but I would receive a call from Abhishekbhai (whom everyone addresses as Gohil Saheb) requesting us to draw their attention on any pending applications for issuance of Antyoday or any ration card.” There never is a need to draw their attention yet they never forget their responsibilities. As soon as an application reaches them the team under the guidance of District Collector promptly process it and issue a card within no time. Such swiftness does cheer us up. And it is not just the seniors but even the local administrators work with great care. 

 Recently Mamlatdar of Vav block Shri K. K. Thakor, Additional Mamlatdar Shri Ishwarsinh Barad and Suigaum’s Additional Mamlatdar Shri Pravindan Gadhvi insisted on visiting the nomadic settlements and personally hand over the ration cards to the Antyoday families. The officials handed over ration cards to 113 families of Suigaum, Bepan, Uchosan, Garambdi, Limbodi, Vav, Bukna, Madka, Dhima., Achuaa, Tithgaum etc.

During my innumerable dialogues with the government officials, I often tell them, “It is in your capacity to utilize the powers enshrined upon you, it is up to you to make the best use of it. It is when you step out of the comforts and confines of the office and engage with the people you work for will help you better understand their struggles and challenges. The ‘Saheb’ practice is British gift to us whereas our Kings and courtiers always roamed amidst their subjects and learn about their troubles and complaints first-hand. The reforms were designed basis of these understanding. Kings of the states of Gondal, Vadodara, Bhavnagar worked marvellously for the upliftment and progress of their subjects.

 A person might be rich, may have an outreach to lakhs of people, but he/she does not have the power to issue a Ration Card. That power is enshrined upon the officials. And it is upto the authorities and officials to see how they use the power that lies in their hands.  

Our team members Bhagwanbhai and Naranbhai, undergo great efforts to identify the correct families in need of support and bring them to the respective government offices. 

We will always remain grateful for your encouragement and support always. 

The above narrative in pictures. 

અંત્યોદય… જે સૌથી વધુ તકલીફમાં છે જેને સમાજ અને સરકારની હૂંફની વધારે જરૃર છે. ગાંધીજીએ જેમને અંત્યોદય અને રસ્કીને અન ટુ ધી લાસ્ટ કહ્યા. આવા છેવાડે રહેતા પરિવારોને મદદરૃપ થવાનું VSSM થકી અમે કરીએ. ને સરકારને પણ એમાં જોડવા કોશીશ કરીએ…

પણ અધિકારી જ્યાં સારા હોય ત્યાં કશુંયે કહ્યા વગર કામો પોત મેળે કોઈ જ દલીલબાજી વગર થાય.. આવા તમામ અધિકારીગણને પ્રણામ…

મૂળ તો આપણા મુખ્યમંત્રી શ્રી તેમજ સામાજિક ન્યાય અને અધિકારીતા મંત્રી શ્રી ઈશ્વરભાઈ પરમારનું પીઠબળ પણ અધિકારીગણને. વળી પોતે ફોલોઅપ પણ લે.. આમ પ્રજાના સેવક જાગતા તો બધુયે જાગતું…

બનાસકાંઠાનો પૂરવઠા વિભાગ અને વિભાગના અધિકારી ચાવડાસાહેબ, અભીષેકભાઈ ખૂબ સંવેદનશીલ..

જેમને ને બે ટંકાના રોટલાને ક્યારેક ક્યારેક છેટુ થઈ જાય એવા પરિવારોને અંત્યોદય રાશનકાર્ડ આપવાની અમે દરેક જિલ્લામાં રજૂઆત કરીએ. પણ રજૂઆત પર ત્વરીત કાર્યવાહી બનાસકાંઠામાં દેખાય.. 

અભીષેકભાઈ જેમને સૌ ગોહીલભાઈ કહે એ તો ફોન કરીને અમારા કાર્યકર નારણને કહે, અમારા જિલ્લામાં રેશનકાર્ડ માટેની કોઈ અરજી પડતર રહી ગઈ હોય તો ધ્યાન દોરજો.. આમ તો ધ્યાન દોરવું જ ન પડે. જેવી અરજી જાય કે પૂરવઠા અધિકારી અને કલેક્ટર શ્રીની નિશ્રામાં તુરત એ અરજી પર કામ થાય ને લોકોને કાર્ડ મળી જાય.. 

કામ કરવાની આવી જીજ્ઞાષા રાજી થવાય. વળી આ જીજ્ઞાષા ખાલી ઉપલા સ્તરે નહીં. નીચેના સ્તરે પણ અધિકારીઓમાં જોવા મળે..

એટલે જ વાવ મામલતદાર શ્રી કે કે ઠાકોર તેમજ નાયબ મામલતદાર શ્રી ઈશ્વર સિંહ બરાડ અને સૂઈગામ નાયબ મામલતદાર શ્રી પ્રવિણદાન ગઢવી સામે ચાલીને અમારે આ અંત્યોદય પરિવારોની વચમાં આવવું છે એમ કહીને વિચરતી જાતિઓની વસાહતોમાં આવ્યા ને સૂઈગામ, બેણપ, ઉચોસણ,ગરાંબડી, લીંબોળી, વાવ, બુકણા, માડકા, ઢિમા, આછુઆ, તીથગામ વગેરે ગામોમાં રહેતા 113 પરિવારોને અંત્યોદય રાશનકાર્ડ પોતાના હસ્તે આપ્યા..

હું અધિકારીઓને કહેતી હોવું છું.. તમને મળેલી સત્તાનો સદઉપયોગ કરવાનું તમારા પોતાના હાથમાં છે.. ઓફીસમાંથી બહાર નીકળીને સામાન્ય પ્રજા પાસે જઈશું તો તેમની સ્થિતિ સારી રીતે સમજી શકીશું. સાહેબ વાળી પ્રથા તો અંગ્રેજોએ દીધેલી. બાકી આપણે ત્યાં તો રાજા અને તેના કર્મચારીઓ પ્રજાની વચમાં ફરતા રહેતા, એમના હાલચાલ જાણતા ને પરિસ્થિતિ સમજી મદદ કરતા. ગોંડલ, વડોદરા, ભાવનગર સ્ટેટને આવા રાજાઓ મળ્યા ને એટલે એ પ્રદેશે પ્રગતિ પણ કરી. 

કોઈ પણ વ્યક્તિ પાસે લાખો રૃપિયા હોય, એની પહોંચ લાખો લોકો સુધી હોય પણ એ વ્યક્તિના હાથમાં રેશનકાર્ડ કાઢી આપવાની સત્તા નથી. એ સત્તા અધિકારીના હાથમાં છે. બસ એ સત્તાનો ઉપયોગ કેમ કરવો એ અધિકારીએ જોવાનું છે..

અમારા કાર્યકર ભગવાનભાઈ અને નારણભાઈ ગામોમાંથી આ પરિવારોને શોધી તેમને કચેરી સુધી પહોંચાડવા જબરી મહેમત ઉઠાવે.. 

આવા સતકાર્યોમાં મદદરૃપ થનાર સૌ પ્રિયજનોને મારા હૃદયના પ્રણામ…

લખ્યું એ બધુંયે ફોટોમાં….

#MittalPatel #VSSM #Nomadictribe

#Denotifiedtribe #nomadicfamilies

#govermentsupport #rationcard

#antyodaycard #rationfornomadic

#Foodandcivilsupplies #goverment

Mamlatdar Shri handed over antyoday ration card to 
nomadic families

The officiala visited nomadic settlements and personally
handed over antyoday ration card to these families

Mamlatdar Shri handed over Antyoday ration card to nomadic
families

Mamlatdar Shri handed over Antyoday Ration card to 
nomadic families

VSSM Co-ordinator Naranbhai Raval and Bhagwanbhai Raval
undergo great efforts to identify the correct families

The nomadic families with their Antyoday Ration Card

Seeking your support…

Mittal Patel with Chaampabhai and his wife Jamnaben Bawri

Chaampabhai and his wife Jamnaben Bawri reside in Rajkot’s Vavdi area in a tethered hut that you see in the image shared here. There is a belief in Gujarati that the cat moves her kittens to seven homes/confines (so that they remain safe from the predators). The cats do so to protect their young, the homeless nomadic and de-notified communities need to be on the constant move because they have no choice. 

Chaampabhai too has moved his shanty to many places, maybe more than any cat would. They are a family of five brothers but none had any identity proof. After coming into contact with VSSM, they were assisted by Kanubhai and Chayaben in obtaining various documents of identity. However, their aspiration has always been to settle down. 

Responding to VSSM’s repeated appeals to the government to provide residential plots to numerous such families in Rajkot, the Chief Minister allotted 116 plots, Chaampabhai and Jamanaben are super happy with this development. The happiness and peace one achieves at the hope of moving into a pucca, decent house radiates on their face.

The families have been allotted plots at Rajkot’s Rampara Beti. The families shared their imagination of how their houses should look-like. Shri Ujamshibhai Khondla, who has always been the expert whose technical advice we seek designed a cost-effective yet charming home to perfectly meet the needs of these families. The design is also sent to our very dear Shri Rashminbhai who shall further advise us on the details we might have missed. VSSM plans to support not just the design aspect of these houses but also the actual construction and if required will assist them with interest-free loans. All of it to enable them to build a house of their dreams. 

VSSM has also written to the government for water connection to the plots where construction shall soon commence. When the water is supplied by the government the families save on the cost they incur on buying water for construction. I happen to visit Ramparabeti recently, the families are planning to move to the allotted plots so that they can provide labour for the construction of their homes. 

I appeal for support towards the construction of these homes, we shall begin with 58 homes in the first phase of construction. 

The families are the first generation homeowners, none of their previous generations has ever lived in a pacca house. The construction of each house will cost approximately Rs. 2.20 lakhs each, the government assistance will be of Rs. 1.40 lakhs for each house while rest of the amount needs to be contributed by the families.

I have always said, helping these poorest of the poor families attain a life of dignity is true religion. When we proclaim to follow ‘Vasudhaiva Kutumba/The world is one family,’ there are these members of our family who need our support, our help. It is only when society supports us, we can continue to support these families. I request you to join hands in this mission. 

 Our Paytm number is 9099936013 .

VSSM’s Bank Account Details are:

Bank Name : Dena Bank

Branch Name : Ambawadi , Ahmedabad

Account Name : Vicharta Samuday Samarthan Manch

Account Number : 085710024266

RTGS/IFSC Code : BKDN0110857

You may speak to Dimpleben on 9099936019 for further assistance and details. 

The images shared are of families who soon hope to begin construction of their homes and the plots allotted to them.

Every drop of matters, be it Rs. 100 or Rs. 500 they sure will help liven up someone else’s life. 

We shall keep you posted on all future developments on the subject. 

ચાંપાભાઈ અને તેમના પત્ની જમનાબહેન બાવરી રાજકોટમાં વાવડી વિસ્તારમાં ફોટોમાં દેખાય એમ ઝૂંપ઼ડું બાંધીને રહે.  બિલાડી બચ્ચાને જન્મ આપે પછી બચ્ચાને લઈને સાત ઘર ફરે એવી માન્યતા આપણે ત્યાં પ્રચલિત. પણ બિલાડી તો સ્વેચ્છાએ સાત ઘર ફરે પણ ઘરવિહોણા વિચરતી જાતિના પરિવારો તો વખાના માર્યા લબાચા લઈને રઝળ્યા કરે. 

ચાંપાભાઈએ પણ બિલાડી બદલે એના કરતા વધારે જગ્યા પોતાના ઝૂંપડાં માટે બદલી. પરિવારમાં પાંચ ભાઈ પણ આમાંના એકેય પાસે ઓળખનો આધાર નહીં. અમારા કાર્યકર કનુભાઈ, છાયાબહેનના સંપર્કમાં આવ્યા પછી ઓળખનો આધાર તો બન્યો પણ ઝંખના હતી કાયમી સરનામાંની – ઠરી ઠામ થવાની..

રાજકોટમાં આવી અસ્થાયી વ્યવસ્થા કરીને રહેતા ઘણા પરિવારોને  સરકાર પ્લોટ ફાળવે એ માટે અમે રજૂઆત કરી ને માનનીય મુખ્યમંત્ર શ્રીના હસ્તે 116 પરિવારોને પ્લોટ ફાળવાયા. ચાંપાભાઈ ને જમનાબેન તો રાજી રાજી.. 

હવે ઝટ ઘરવાળા થાશુનો રાજીપો એમને મળી ત્યારે મોંઢા પર વર્તાયો. 

રાજકોટ પાસેના રામપરા બેટીમાં આ પરિવારોને જગ્યા ફાળવાઈ. અમે આ પરિવારોને પુછ્યું કેવું ઘર બાંધવું છે તો બધાએ પોતાની કલ્પના જણાવી એ પ્રમાણે અમારા કાર્યોમાં બાંધકામમાં તકનીકી સહાય કરતા, ખૂબ સેવાભાઈ ઊજમશીભાઈ ખોંદલાને વાત કરી. ને એમણે સરસ ડીઝાઈન આ પરિવારોને ગમે એવી તૈયાર કરી આપી. ડીઝાઈન અમારા રશ્મીનભાઈને મોકલીશું. એમની નજર બહુ ઝીણી અમે ન જોઈ શકીએ એ બધી ચીજ એ જોઈ શકે ને માર્ગદર્શન આપે..ટૂંકમાં ઘરની ડીઝાઈન સિવાય મકાન બાંધકામમાં સહાય પણ કરીશું ને થોડી ઘણી વગર વ્યાજે લોન પણ આપીશું. તાકી આ પરિવારો પોતાની કલ્પના મુજબનું સુંદર ઘર તૈયાર કરી શકે. 

જ્યાં ઘર બાંધવાનું છે તે જગ્યાએ પાણીની વ્યવસ્થા કરવા પણ સરકારમાં લખ્યું છે. જેથી પાણી વેચાતું લાવવું ન પડે ને બાંધકામનો ખર્ચ થોડો ઓછો આવે. રામપરાબેટીમાં ફાળવાયેલી જગ્યા જોવા જવાનું થયું. આ પરિવારો પણ છાપરાં બાંધીને રહેવા આવવાની ગોઠવણ કરી રહ્યા છે. જેથી ઘર બાંધકામમાં પોતે મજૂરી કરી શકે..

આ પરિવારોના ઘર બાંધકામમાં આપને મદદરૃપ થવા અપીલ કરુ છુ…શરૃઆતમાં 58 ઘરો બાંધીશું પછી આગળનું આયોજન.

આ સમુદાયની આ પહેલી પેઢી છે જે પોતાના પાકા ઘરમાં રહેવા જવાની. ઘર બાંધકામનો ખર્ચ અંદાજે રૃા.2.20 લાખ થવાનો. સરકારમાંથી 1.40 મળશે. બાકીની વ્યવસ્થા ગોઠવવાની છે. આવા વંચિતોને મદદ કરવી એ ખરો માનવ ધર્મ એવું મારુ માનવું છે. 

વસુંદેવ કુટુંબકમઃ બોલીએ ત્યારે આપણા આ કુટુંબમાં આ પરિવારો પણ છે જેને આપણા ટેકાની જરૃર છે..   

અમે મદદ કરવાનું સમાજના ટેકાથી જ કરી શકીએ. આપને પણ આ કાર્યમાં સહભાગી થવા વિનંતી. 

અમારો પેટીએમ નંબર 9099936013 છે. સંસ્થાનો બેંક એકાઉન્ટ નંબર.. 

Bank Name : Dena Bank

Branch Name : Ambawadi , Ahmedabad

Account Name : Vicharta Samuday Samarthan Manch

Account Number : 085710024266

RTGS/IFSC Code : BKDN0110857

વધુ વિગત માટે 9099936019 પર ડીમ્પલબેન સાથે વાત પણ કરી શકાય. 

ટીપે ટીપે સરોવર ભરાય એમ 100 કે 500ની મદદ  કોઈના જીવનમાં અજવાળુ પાથરવામાં નિમિત્ત બની શકે… જેમના ઘરો બાંધવાનું કરીશું એ પરિવારો જે હાલમાં રહે છે એ ફોટોમાં છે.. જ્યાં જગ્યા ફળવાઈ એ પણ ફોટોમાં છે.. ઘર બાંધકામ શરૃ થશે કે અપડેટ અહીંયા જણાવતા રહીશું.

#MittalPatel #VSSM #nomadictribe

#nomadicfamilies #housingprogramme

#denotifiedfamilies #Dreamhouse

#plotalloting #govermentsupport

#settelmentofnomadic #rajkot

Chaampabhai and his wife Jamnaben Bawri 

The Chief Minister Vijaybhau Rupani alloting the plot
documents to nomadic families

Mittal Patel visited Rampara beti where the construction
plots are alloted

The current living condition of nomadic families

The alloted plot where nomadic families will
built their dream house

We hope these families soon have a proper roof over their head, that they move to socially and legally acceptable livelihoods…

Mittal Patel visited devipujak families of Dahisrda village

 8 Devipujak families reside in Dahisrda village in Rajkot’s Paddhari in miserable living conditions. The jute and tarpaulin tucked together makeup as their house. VSSM’s Kanubhai and Chayaben visit them often once after they complained of functioning once the sun goes down. We provided them with solar lanterns along with helping them apply for power connection.

“We don’t need a power connection,” they declared when the officials paid a visit to their settlement.

“Why did you refuse?” we asked.

“What if our hands get stuck in the fan?” they opined. The fear of sustaining injury made them refuse electricity connection to their homes. 

“We can have a table-fan, the power connection you’ll bring light to your hut. The light will help in making the evenings safer and productive.” We explained.

“Oh yes, You are right!” Jagabhai realised his mistake of denying electricity connection.

The families are very naïve and gullible. At times they take up the making alcohol. The Sarpanch and revenue officer are eager to settle these families in the village, provide them with the best available location. But the precondition was that they take up legit means of earning a livelihood and give up all the illegal occupations. The community was worried about the future of the children of these families.

Jagabhai requested for some time and assured to give up unlawful occupations. We have also pledged our support to them.

VSSM has helped these families file applications for allotment of residential plots, but they would never turn up to procure the missing documents. Kanubhai and Chayaben also got tired of this negligent behaviour. I have always maintained that it is VSSM’s moral responsibility to support these families. The educated and informed will always find their way,  but these humans need hand-holding to navigate through the nitty-gritties of life, VSSM should be that person to walk them through.  

The Sarpanch and Revenue Officer of this village are  dedicated and enthusiastic. They requested these families to mend their ways and helped them with their proofs of income. The Sarpanch himself handed the documents to them.

Not all villages offer a red-carpet welcome the nomadic communities, but the Panchayat of Dahisarda is an exception we all need to applaud.  

We hope these families soon have a proper roof over their head, that they move to socially and legally acceptable livelihoods.

Kanubhai and Chayaben persevere tirelessly for the betterment of these families. May God give them strength. We couldn’t be prouder to have them with us.

રાજકોટના પડધરીના દહીસરડાગામમાં 8 વેડુ દેવીપૂજક પરિવારો રહે..

સ્થિતિ દયનીય.. કંતાનની આડાશો કરીને રહે.. અમારા કાર્યકર કનુભાઈ ને છાયાબહેન એમની પાસે અવાર નવાર જાય. એક વખતે અંધારામાં ઘણી તકલીફ પડે છે ની ફરિયાદ વસાહતના જગાભાઈએ કરી. સોલાર લાઈટ અમે આપી. સાથે વીજ કનેક્શન માટે અરજી પણ કરી.

વીજ કનેક્શન માટે અધિકારી તપાસમાં ગયા તો અમારે લાઈટ નથી જોઈતું એવું એમણે કહી દીધું, કારણ તપાસ્યું તો ખબર પડી કે અમારા ઝૂંપડામાં પંખો નાખીએ ને ક્યાંક હાથ બાથ આવી જાય તો?

અમે વસાહતમાં ગયા તે વખતે આ બાબતે વાત થઈ અમે કહ્યું, ઝીણી જાળી વાળો ટેબલ પંખો પણ લાવી શકાય ને વળી લાઈટમાં ખાલી પંખો ન હોય. બલ્બ પણ હોય. જેનાથી ઝૂંપડામાં ને બહાર રાતના અજવાળુ રહે..

વાત સાંભળી જગાભાઈ કાન પકડીને એ હાસુ કીધું એવું બોલ્યા. આવા હૃદયના ભોળા વ્યક્તિઓએ વખાના માર્યા ક્યાંક આડા રસ્તા લઈ લીધેલા. દારૃ પણ ગાળવાનું કરી લે.. તે ગામના સરપંચ ને તલાટીએ કહ્યું અમારે આમને ગામમાં સારામાં સારી જગ્યા દેવી છે. પણ આ દારૃને બીજુ બંધ કરે તો. મૂળ તો એમની ચિંતા એમના બાળકો ક્યાંક આ બધુ ન શીખે તેને લઈને હતી.

આખરે જગાભાઈએ કહ્યું એમને વખત આપો અમે બદલાશું. અમે પણ એ માટે જે જોઈએ એ મદદ માટે કહ્યું.

આ પરિવારોને રહેવા પ્લોટ મળે એ માટે કલેક્ટરને અરજી કરેલી પણ ખૂટતાં પુરાવા તેઓ કઢાવવા આવે જ નહીં. કનુભાઈ તો કહે બેન થાકી ગ્યો..

પણ હું હંમેશાં કહુ આ પરિવારોને મદદ કરવી એ આપણો ખરો ધર્મ. સમજે એની પાસે તો સૌ જાય પણ જે નાસમજ છે તેમની પાસે જઈને કાર્ય કરવું એ VSSMનું કામ.

ગામના સરપંચ અને તલાટી બેઉં બહુ ઉત્સાહી એમણે પણ આ પરિવારોને અમારી સાથે કદમ મિલાવવા કહ્યું ને બીજા દિવસે પંચાયતમાં બોલાવીને સૌને આવકના દાખલા સરપંચ શ્રીએ પોતાના હસ્તે આપી દીધા.

વિચરતી જાતિઓના વસવાટ માટે દરેક ગામ લાલ જાજમ પાથરીને તૈયાર નથી હોતું. ત્યારે દહીસરડાના આ પરિવારોને પંચાયત મદદ કરવા ઈચ્છે છે તે સરાહનીય..

બસ આ પરિવારો ઝટ પોતાના ઘરવાળા થાય.. અને સમાજને સ્વીકૃત હોય તેવા કાર્યોમાં લાગી જાય એવું ઈચ્છીએ..

કનુભાઈ અને છાયાબહેનને દાદ દેવી પડે.. થાક્યા વગર લાગ્યા છે.. ઈશ્વર એમને વધુ તાકાત આપે…

The current  living condition of devipujak families

Mittal Patel meets nomadic families

The Sarpanch of the village handed documents to
these nomadic families

VSSM becomes instrumental in reaching to these poorest of poor families …

Valabha and Puni Maa meets Mittal Patel during her visit to settlement

They are Valabha and Puni Maa, but to us, they are Hari’s Ma and Bapa. Both are madly in love with each other. Hari also took great care of them. Valabha had respiratory issues, he required regular medication. Hari worked double to afford Valabha’s medicines.

Hari was a married man with three kids, life was good. VSSM had provided him with an interest-free loan for livelihood restoration. One day all of a sudden hale and hearty Hari fell ill, within two days he passed away.

The responsibility of caring for Valabha and Puni Maa and the three children fell on Hari’s wife. VSSM decided to provide ration for the elderly couple as the burden of feeding five on the lone shoulders of Hari’s wife was a little too harsh. Hence, we decided to provide ration kits for the frail elderly couple.

The life of Valabha and Puni Maa took another turn when parents of their daughter-in-law took her with them with her youngest child. The responsibility of raising the elder two children fell on the old couple. They were required to perform the role and responsibility of parents at an age when the body could hardly support. They had no choice but to perform their duties!! We weren’t aware of this newly developed situation. Recently, Maa-Bapa cave over to meet me when I was in the settlement. They couldn’t talk about their agony but Chayaben and Kanubhai knew about the whole situation. To the VSSM team, these elderly are family.

“The ration does not suffice the needs of all four of us!” Chayaben conveyed on their behalf. Puni Maa begs near the temple, but her concern is always towards the three and five-year-old kids and Valabha who remain at home.

We asked them to not worry about anything now. “We shall take care of all your needs, increase the ration in the kits and once the kids are 6 years old will bring them to our hostel,” I assured.

The couple is unable to avail pension for the elderly as they do not have proof to certify their age.

Hari had wished for a pakka house for his parents, Valabha also has a plot issued in Ramparabeti. We will help construct the house for them with some government assistance and our contribution.

The efforts we have undertaken to bring food to the doorstep of the destitute elderly is extremely important to us. We are grateful to the Trustees of  Estate of Late Bomi Soarbji Bulsara Trust, our dear Maharshibhai and respected Bhanubahen Shah. It is because of such well-wishing donors VSSM becomes instrumental in reaching to these poorest of poor families.

Praying for peace and happiness for all!!

નામ એમનું વાલા ભા ને પુની મા .. પણ અમે તો હરીના બાપા ને મા તરીકે જ બેયને ઓળખીએ.

બેયને એક બીજા માટે જબરો પ્રેમ..

હરી પણ આ બેયને બહુ પ્રેમથી સાચવતો. વાલા ભાને શ્વાસની બિમારી તે દવા નિયમિત જોઈએ. હરી કાળી મજૂરી કરીને પણ વાલા ભાને સાચવે.

પરણ્યો ને ત્રણ બાળકો થયા. સંસાર સુખી હતો. અમે હરીને લોન આપી તે એ સારુ કમાતોય થયો. પણ એક દિવસ અચાનક સાજો નરવો હરી બિમારીમાં પટકાયો ને બે દિવસમાં તો એ આ માયામાંથી મુક્ત થઈ ગયો.

હરીના ગયા પછી વહુ મજૂરી કરીને ત્રણ બાળકોને, પુની માને ને વાલા ભાને સાચવે. વહુ પર આ બેય માવતરની જવાબદારી આવીનો અમને ખ્યાલ આવ્યો એટલે એ થાકે નહીં માટે અમે આ માવતરોને દર મહિને રાશન આપવાનું નક્કી કર્યું.

પણ થોડા સમયમાં વહુના પિયરીયા આવ્યાને નાના બાળક સાથે એને પિયર તેડી ગ્યા ને બે છોકરાં આ ઘરડાં મા – બાપના માથે આવ્યા.

આ ઉંમરે ફરી મા- બાપની જેમ બાળકોને ઉછેરવાનું? વળી શરીર કામ કરી શકે એવું ક્યાં હતું તે આ બધુ થાય… પણ શું કરે?

આ બધી વાતનો અમને ખ્યાલ નહીં. એમની વસાહતમાં ગઈ એ વખતે આ બેય ખાસ મળવા આવ્યા.. પોતે મદદની વાત કહી ન શક્યા.. પણ અમારા કાર્યકર છાયાબહેન અને કનુભાઈને આ બધી ખબર. આ બેય પણ પરિવાર જેવું હેત આમના પર વર્ષાવે..

તે છાયાબહેનને સાથે રાખીને ચાર જણાની વચ્ચે રાશન પહોંચતું નથીની વાત એમણે કરી…મંદિર બહાર ભીખ માંગવાનું પુની મા કરે.. પણ જીવ તો છાપરાંમાં રેઢા મુકેલા ત્રણ ને પાંચ વર્ષના બાળકો ને વાલા ભામાં જ હોય..

અમે ચિંતા ન કરવા કહ્યું રાશન તો વધુ આપીશું. પણ નાની મોટી બીજી ચીજોનું પણ ધ્યાન રાખીશું. બે બાળકો છ વર્ષના થાય એટલે અમારી હોસ્ટેલમાં દાખલ કરીશું..

વૃદ્ધ પેન્શન ઉંમરનું પ્રમાણપત્ર નથી માટે મળતું નથી પણ અમે પ્રયત્ન કરીશું.

હરીની ઈચ્છા પોતાનું પાકુ ઘર થાય એવી હતી. તે સરકાર દ્વારા રામપરાબેટીમાં વાલાભાને રહેવા પ્લોટ ફાળવ્યો છે. અમે એના ઉપર સરકારની મદદને અમારા પણ પૈસા ઉમેરીને ઘર બનાવી આપીશું..

આવા વડીલોના જીવને સાતા આપવાનું કાર્ય અમારે મન ખૂબ અગત્યનું છે..

આ કાર્ય માટે મદદ કરનાર એસ્ટેટ ઓફ લેટ બોમી સોરાબજી બુલસારા ટ્રસ્ટના ટ્રસ્ટીઓ, પ્રિય મહર્ષીભાઈ તેમજ આદરણીય ભાનુબહેન શાહના અમે આભારી છીએ.. આપ જેવા પ્રિયજનોના કારણે અમે આવા કાર્યોમાં નિમિત્ત બની શકીએ છીએ..

ઈશ્વર સૌને સુખ ને સાતા આપે તેવી પ્રાર્થના..

#MittalPatel #VSSM #rationdistribution 

#Humanrights #Housing #livelighood

#oldage #Elderlycare #oldagepeople

#helpinghand #support #ngo #families

#nomadicfamilies #denotifiedfamilies

#Nomadicanddenotifiedtribe #gujarat

We were so happy to read the copy we received that we had to write a letter to the DDO appreciating his response…

 

The response letter to one of our applications received from Jamnagar
DDO cheered us up

It is almost like a habit now, us writing to the concerned government offices on an almost daily basis to follow up on the pending files of various applications made for the nomadic and de-notified families. The responses the government officials give are so incoherent, it is hard to make sense of it even to us. Makes us wonder how poor illiterate applicants might comprehend such responses to their request for a ration card or BPL card, caste certificate or application for plot etc. The responses need to be simple, the applicants should be able to understand the steps taken by the department in response to their application or the instructions they have given to other departments etc while forwarding the files. At times we have requested for a simpler response but in vain. 

Recently, the response one of our applications received from Jamnagar DDO cheered us up. It was a response that carried proper instructions for the administrative team responsible for following it up. We were so happy to read the copy we received that we had to write a letter to the DDO appreciating his response.  

The poor and needy people of our country have minimum wants. They frequent the government offices for trivial matters. I have seen them visiting Sachivalay to complain about the non-issuance of ration card. 

As I always say, that even if I have lakhs of rupees I would feel helpless to help someone obtain a ration card but the person sitting in that government office has the power to do so. The files loaded with papers that arrive at the desks of these officials are connected to the being of those poor individuals. If we had put to ourselves in their place I am sure the resolutions to the matters concerning the poor of this country would not take years to accomplish. 

Sharing the image of the letter I have talked about, the one I have liked so much.  

સરકારી કચેરીઓમાં અમે વિચરતી જાતિઓના મુદ્દે પત્રો લખતા રહીએ અને કચેરીમાંથી રાબેતા મુજબ જવાબ આવતા રહે, જેમાં મોટાભાગે અરજીઓ નીચેની કચેરીઓમાં,

‘આ અરજી પરત્વે નિયમોનુસાર કાર્યવાહી કરી અરજદારને બારોબાર પ્રત્યુત્તર પાઠવવો અથવા અમારી જાણ હેઠળ પ્રત્યુત્તર પાઠવવા’ એ સબબના લખાણ સાથે મોકલવામાં આવતો વધુ જોઈએ…

આવામાં જામનગરના જિલ્લા વિકાસ અધિકારીએ અમારી અરજી પર નીચેના અધિકારી કેવી રીતે કાર્ય કરી શકે તે સંદર્ભે વિગતે માર્ગદર્શન સાથે પત્ર પાઠવે તે જોઈને રાજી થવાયું.. 

અમે DDO સાહેબને આ પત્ર સામે હરખ વ્યકત કરતો પત્ર પણ પાઠવી દીધો..

કેવી નાની નાની બાબતો માટે લોકો સરકારી કચેરીમાં આવતા હોય છે.. 

રેશનકાર્ડ નથી મળતુંની ફરિયાદ લઈને સચિવાલયમાં આવેલા માણસોને મે જોયા છે.. 

હું હંમેશાં કહુ છુ કે, મારી પાસે લાખો રૃપિયા હોય છતાં હું કોઈનું રેશનકાર્ડ નથી કાઢી શકતી પણ સરકારી કચેરીમાં બેઠેલા એ અધિકારી પાસે એની સત્તા છે.. 

એટલે ટેબલ પર આવતી ફાઈલોમાં રહેલા કાગળિયા કોઈ માણસના જીવતર સાથે જોડાયેલા છે.. એ જગ્યાએ આપણી જાતને મુકીને ફાઈલ જોવાનું કરીએ તો કોઈ વંચિતના કામો આમ વર્ષો સુધી ન થાય એવું ન બને…

આ પત્ર મને ખુબ ગમ્યો. એટલે અહીંયા એની નકલ મુકી રહી છું..

#MittalPatel #VSSM

Dedhal village shows awareness towards environment conservation by tree plantation…

Mittal Patel discusses environment conservation with the sarpanch of
dedhal village

My daughter just finished writing her first quarter exams. One of the subjects required her to write on the ‘Importance of trees.’

Trees give us wood, help for clouds and bring rain, they emit oxygen into  the air we breathe, they provide us shade, birds build their nest on them…!

There are countless advantages of having trees around, 9-year-old Kiara comprehended these many.

 All of us comprehend the fact that it is impossible to survive without trees, yet we have been felling trees without giving a second thought. The destruction our actions has caused to the environment is beyond comprehension.

To mitigate the situation in the areas we work, VSSM initiated a rainwater harvesting, water conservation and tree plantation campaign with the support from its well-wishing donors and friends.

The support from O2H firm enabled us to plant  1900 trees in Banaskantha’s Dhedhal village of Deesa block.

Bharatbhai, Sarpanch of Dhedhal village is supportive and fervent towards this campaign.

“This is a very noble endeavour,” the elders had expressed when I was in Dhedhal to monitor the plantation process.

VSSM ensures that the trees are cared and nurtured hence, appointing a Vruksha Mitra is non-negotiable.

The government wastelands that are full of wild babool trees need to be cleared and planted with native trees of our land. This mission needs to be picked up at multiple levels. We all need to do out bit to make our home green again.

The images share the glimpses for the above narrative.

 મારી દીકરીની હમણાં ત્રી માસીક પરીક્ષા ગઈ એમાં એને વૃક્ષની ઉપયોગીતા વિષે લખવાનું હતું….

એણે લખ્યું, વૃક્ષ લાકડું આપે, વરસાદ લાવવામાં મદદ કરે, ઓકિસજન આપે, છાયડાં આપે અને ઘણા બધા પક્ષીઓનું એ ઘર બને…

આમ તો ઉપયોગ આનાથીયે વધુ છે પણ નવ વર્ષની કિઆરા આટલું સમજી…

ઝાડ વગર જીવન શક્ય નથી એ આપણે સૌ જાણીએ..છતાં આડેધડ એને કાપવાનું થઈ રહ્યું છે.. પર્યાવરણ અસમતુલીત થયું છે..

આવામાં વૃક્ષ ઉછેર અને પાણી બચાવની ઝૂંબેશ VSSM સાથે સંક્ળાયેલા સ્નેહીજનો મારફત હાથ ધરી છે.

બનાસકાંઠાના ડીસાના ઢેઢાલમાં અમે 1900 જટેલા ઝાડ કર્યા છે. ઓટુએચ કંપનીએ એમાં સહયોગ કર્યો છે.

ગામના સરપંચ ભરતભાઈ બહુ ઉત્સાહથી આ કાર્યમાં મદદ કરે છે.

ઢેઢાલ ગઈ ત્યારે ગામના વડીલો પણ વૃક્ષો જોવા આવેલા તે એમને પણ મળવાનું થયું.. એમણે કહ્યું, આ બહુ પુણ્યનું કામ..

અમે વૃક્ષો વાવીએ અને તેને ઉછેરવા વૃક્ષમિત્ર રાખીએ જેથી એ ઝાડની બરાબર કાળજી કરે અને ઝાડ સરસ ઉછરે..

ગામે ગામ સરકારી ખરાબામાં જ્યાં બાવળોના જંગલ થયા છે જ્યાં જમીન બંજર પડી છે ત્યાં સઘન વૃક્ષારોપણની જરૃર છે..

લોકો ઝૂંબેશના રૃપમાં આ કાર્ય હાથ ધરે તેવું ઈચ્છીએ…

લખ્યું એ બધુંયે ફોટોમાં…

#MittalPatel #VSSM #Treeplantation

#Savetree #Treeplantationdrive

#Greenvillage #Greenbanaskantha

#Vilageofgujarat #Environment

#Greenintiative #saveenvironment

VSSM planted trees in the dedhal village of banaskantha

VSSM planted trees in the dedhal village of banaskantha

VSSM planted trees in the dedhal village of banaskantha

As we observe De-Notified Day today, hoping the nomadic and de-notified tribes gain freedom in the real sense!!…

Many of you will be surprised to learn that there were numerous communities of our country which did not gain independence on 15th August 1947. The British Raj had listed some tribes of India as ‘notified tribes’ ads they deemed their occupations as  criminal/unlawful. Once the tribe became ‘notified’ they were required to compulsorily notify themselves before the local magistrate or police.  Even the children born in these tribes were deemed born criminals. A person can be termed criminal in life only if he/she takes up unlawful activities but to term someone criminal just because they were born into a particular community is a highly offending act.

The ’ The congregation of nomadic and de-notified tribes we had organised in 2006