VSSM were instrumental in getting the two daughter’s Wedding of Vadia Village….

VSSM were blessed with the opportunity to marry 2 daughters
of Vadia

To wed or get engaged saves the daughters of this particular village from a life of hell. Here is an opportunity to contribute to the weddings of such daughters!

Vadia village of Banaskantha has been known for unpleasant reasons. It is not only the girls; parents are also educating their sons. As a result, many boys have graduated from college.

Getting their daughters married has become a custom now. Many families even dread the name Vadia. Hence they have relocated to other places. Two daughters belonging to such families recently got married. The economic condition of these families is deplorable; many tried to lure them into sending their daughters into prostitution (which was the traditional occupation of this village). But the families remained determined, “how can we call ourselves parents if we push our girls into a life of hell?” was their firm reply.

If parents of all of Vadia’s daughters could think like so, the conditions would improve only for the better.

Well, we were instrumental in getting the two daughters married. US-based respected Shri Rameshbhai Shah provided huge support to meet the expenses of the weddings. We are grateful to Shri Shah for the support he has provided.

VSSM’s team member Rameshbhai has pledged to make sure each daughter of Vadia is married; we pray for his pledge to come true. Ramesbhai worked tirelessly during this wedding.

We wish both these daughters happiness and prosperity in their lives.

દિકરીઓના લગ્નમાં નિમિત્ત બનવું એ તો લાહવો. પાછુ એવા ગામની દીકરીઓ કે જ્યાં લગ્ન કે સગાઈ એ દિકરીઓને નર્કાગારમાં જતી રોકે. 

બનાસકાંઠાનું વાડિયા. ત્યાંની શકલ હવે બદલાઈ રહી છે. પરિવારો દીકરીઓને સાથે સાથે છોકરાંઓને ભણાવી રહ્યા છે. કેટલાક દીકરાઓ ગ્રેજ્યુએટ પણ થયા.

દીકરીઓના લગ્નોની જાણે હવે પરંપરા બની ગઈ. ઘણા પરિવારોને તો વાડિયા નામથી પણ છોછ છે એટલે ગામ છોડી દીધું છે. આવા જ પરિવારોની બે દિકરીઓના લગ્ન હમણાં થયા. આર્થિક સ્થિતિ પરિવારની નબળી. મજૂરી કરીને નભે. લાલચો ઢગલો. દીકરી દેહવ્યાપાર કરે એમાં આપણે ક્યાં મેણું હોય એવું લોકો કહે. પણ આ પરિવારોએ કહ્યું દીકરી તો સાસરે શોભે. એને જાતે કરીને નર્કમાં ધકેલવાનું અમે કરીએ તો મા-બાપ શેના?

બસ આટલી વાત વાડિયાના દરેક મા-બાપ સમજી જાય તો સ્થિતિ બદલાઈ જાય..

ખેર આ દિકરીઓના લગ્નમાં અમે નિમિત્ત બન્યા. અમેરિકામાં રહેતા આદરણીય રમેશભાઈ શાહે આ બે દિકરીઓના લગ્ન ખર્ચમાં ઘણી મોટી મદદ કરી. તેમનો ઘણો આભાર.

અમારા કાર્યકર રમેશભાઈ ખડેપગે રહ્યા. તેમની નેમ ગામની દરેક દિકરી પરણે તેવી.. તેમની આ ભાવનાને પણ પ્રણામ.

બાકી બેય દિકરીઓ સુખી થાય તેવી શુભભાવના…

#miitalpatel #vssm #prostitution #savelife #marrige

VSSM Coordinator Rameshbhai attends wedding ceremony

VSSM coordinator with Groom bride and other family
 members

US-based respected Shri Rameshbhai Shah provided
huge support to meet the expenses of the weddings

Remarkable attitude of the Sarpanch Jenaal village towards environment…

Mittal Patel visits Jenaal tree plantation site

“We want to plant and raise trees at our village’s crematorium; Ben will you please help us achieve that?” the Sarpanch of Jenaal village had called up in April 2022 with this request.

“We receive numerous such requests, but when it comes to walk the talk, most of them fall short of expectations. We appoint a Vriksh Mitra, but the community must also monitor and put in continuous efforts. If that does not happen, all our efforts fail.”

“Ben, you, please come and meet us; we will never give you a chance to complain.”

There was a sense of truth in his request; we decided to go and visit the crematorium. The entire area was filled with gando baval, but the Sarpanch assured us of getting it all cleaned. They also brought a water connection to the crematorium. Once the crematorium grounds were cleared by the community and the water connection was in place, we dug pits and planted 8200 trees appointed a Vriksh Mitra.

The Vriksh Mitra performed his responsibility well, but the Sarpanch would visit the plantation site every morning, spend 2-3 hours daily, and work wherever additional efforts were required.

I was recently in Jenaal where we met with community elders,  a request to elders to serve the trees was accepted unanimously.

We want thousands of birds to come and perch on these trees, if the birds begin to stay here our village will be a happy place. 

If all village leaders had the understanding Jenaal’s Sarpanch showcased, the entire region would have become green in no time.

The support to create this wilderness came through our dear Nanditabahen Parekh to create Shakuntala-Bhanu Van in memory of respected Lt. Bhanubahen and Shakuntalabahen. We are sure the souls of Bhanubahen and Shakuntalabahen would happily watch the birds, insects, and other lives that have made the forest their home.

We are grateful to Nanditaben for this beautiful homage to her elders.

‘અમારા ગામના સ્મશાનમાં વૃક્ષો વાવી ઉછેરવા છે બેન તમે મદદ કરશો?’

જેનાલગામના સરપંચે 2022ના એપ્રિલ મહિનામાં ફોન પર આ વાત કહી. એ વખતે મે એમને, ‘વાતો ઘણા લોકો કરે પણ ખરા અર્થમાં વાવી ઉછેરવામાં સતત દેખરેખ કરવાની આવે ત્યારે ઘણાને પાછા પડતા જોયા છે. પછી નુકશાન ઘણું થાય. અમે વૃક્ષમિત્ર રાખીએ પણ ગામની દેખરેખ સતત જોઈએ એ નહોય તો બધુ નકામુ પડે.’

‘બેન એક ફેરા તમે આવો તમને કહેવાપણું હું નહીં રાખુ..’

સરપંચ શ્રીની વાતમાં સચ્ચાઈનો રણકો હતો. એટલે સ્મશાન જોવા જવાનું નકકી કર્યું. આખુ સ્મશાન ગાંડા બાવળથી ભેરલું. ગાંડા બાવળની સફાઈ અમે કરાવી લઈશું એવું સરપંચ શ્રીએ કહ્યું ને એ પછી સફાઈ કરાવી. પંચાયતના બોરવેલમાંથી પાણીની લાઈન પણ સ્મશાનમાં આપી દીધી. 

એ પછી અમે ખાડા કરી 8200 વૃક્ષો વાવ્યા ને વૃક્ષમિત્ર નીમણૂક કરી. 

વૃક્ષમિત્ર તો બરાબર ધ્યાન રાખે. પણ સરપંચ પોતે સવારના પહોરમાં સ્મશાનમાં પહોંચે. લગભગ બે થી ત્રણ કલાલ એ ઓછામાં ઓછા ત્યાં આપે. પોતે પણ જ્યાં મહેનત કરવી પડે ત્યાં લાગે. 

હમણાં જેનાલ જવાનું થયું એ વખતે ગામના વડીલો સાથે સ્મશાનમાં જ બેઠક થઈ. એ વખતે ગામના વડિલોને હવે ઝાડખાની સેવા કરવા સમય આપોની વાત કરીને સૌએ એક સૂરે એ વધાવી લીધી.  

સરપંચ કહે, ‘અમારા ગામના સ્મશાનમાં હજારો પક્ષીઓ આશરા માટે આવવા જોઈએ. જો પંખીઓ સુખેથી અહીંયા રહેતા થઈ જશે તો અમારુ ગામ સુખી થઈ જશે..’

કેવી ઉત્તમ સમજણ.. દરેકગામ જેનાલ જેવા થઈ જાય તો આખો પંથક હરિયાળો થઈ જાય.

આ કાર્ય માટે મુંબઈમાં રહેતા અમારા પ્રિયસ્વજન નંદીતાબહેન પારેખ થકી અમારા આદરણીય સ્વ. ભાનુબહેન અને શંકુતલાબહેનની યાદમાં શંકુતલા ભાનુ ગ્રામવન બન્યું.. ભાનુબહેન અને શંકુલતાબેનનો આત્મા જેનાલમાં ઉછરી રહેલા જંગલમાં નિવાસ કરનાર જીવોને જોઈને જરૃર રાજી થશે..

આવું સુંદર તર્પણ આપવાનું નક્કી કરનાર પ્રિય નંદીતાબેનનો આભાર… 

#MittalPatel #vssm #TreePlantation #vruksh #treecare #tree_plantation #bnaskantha #NorthGujarat

Mittal Patel discusses tree plantation with villagers

Jenaal tree plantation site

Mittal Patel discusses tree plantation with Sarpanch and 
community elders

Jenaal tree plantation is supported by our well-wisher
Smt. Nanditabahen Parekh to create Shakuntala-Bhanu Van
in memory of respected Lt. Bhanubahen and Shakuntalabahen

Mittal Patel with Sarpanch, community elders, Vriksh Mitra
 and other villagers at Jenaal tree plantation site

VSSM planted 8200 plants in Jenaal Cremetorium

Mittal Patel with others discusses tree plantation

VSSM were destined to become instrumental and enable Kokilaben to find her footing…

Mittal Patel with Kokilaben

Magnanimity is an outcome of compassion, not riches!

Recently, I had the opportunity to meet Kokilaben from Pilucha village, which runs a roadside dhaba. Earlier, her husband operated this roadside eatery, but following his death, the responsibility of running the business and fending for the family fell upon Kokilaben. “What will society say if I run the dhaba?”Kokilaben had her apprehensions. But Akbarbhai, her sworn brother, encouraged her to work on it, and she brought along her widowed Bhabhi to help her manage the hotel.

VSSM provided a loan to fund purchases of charpoy, large cooking pots, and pans and build a shade to cover some space. As a result, Kokilaben has created a more prominent hotel than the one her husband operated. The loan has helped her widen the scope of the operations.

And while running the hotel, Kokilaben ensures every poor and hungry individual leaves the premises with food. Every day, 10-12 hungry people are fed free meals at her hotel.

It did come as a surprise when Akbarbhai shared this with me. The urban families count the amount of rotis they make, not because they are concerned about food waste but because they do not wish to feed the hungry. But, while here, Kokilaben generously shares food with strangers she does not know.

A visually impaired kaka walked in when we were having lunch at Kokilaben’s hotel. Kokilaben especially gets someone to go and escort Kaka to the hotel so that he can have his meals and also spends on his salon and tobacco costs.

This might surprise you as it did to me.

“I am gathering balance for my Karma account up there!” Kokilaben replied to my question on why she did what she did. Amazing, right?

We worry about the account balance in our bank while Kokilaben is working to build credit with the almighty up there.

Akbarbhai, her brother by faith, has been her biggest strength. But, as they say, compassion and goodwill have no religion.

We wish Kokilaben success and happiness always. Individuals like Kokilaben make our day.

VSSM’s Paresh helped us reach Kokilaben after he learned of her condition and the need for support. We were destined to become instrumental and enable Kokilaben to find her footing.

દાન ધરમ કરવા પૈસાદાર હોવું જરૃરી નહીં પણ જીગર હોવી જરૃરી.

હમણાં વડગામના પિલુચાના કોકીલાબેનને મળવાનું થયું. એ રોડ બાજુ ઢાબુ(હોટલ) ચલાવે. આમ તો એમના પતિ હોટલ ચલાવતા પણ એ ગુજરી ગયા પછી પરિવારની જવાબદારી માથે આવી. બહેન હોટલ ચલાવે તો કેવું લાગે એ પ્રશ્ન થયો. પણ એમણે ધરમના માનેલા અકબરભાઈએ એમને હિંમત આપી અને એ એમના ભાભી જે પણ એકલા જ હતા તેમને હોટેલ ચલાવવા પોતાની પાસે લઈ આવ્યા.

અમે હોટેલમાં લોકો સહુલિયતથી જમીન શકે તે માટે ખાટલા, મોટા વાસણ ખરીદવા તેમજ પતરાનો શેડ કરવા એમને લોન આપી. એમના પતિ જેવડી હોટલ ચલાવતા એમના કરતા કોકીલાબહેને મોટી હોટલ કરી. ટૂંકમાં અમે લોન આપી એમાંથી એમણે હોટલનો વ્યાપ વધાર્યો. 

આ બધુ તો ઠીક પણ સૌથી અગત્યનું હતું. કોકીલાબેનની હોટલ પર કોઈ દીન દુખિયું આવી ચડે ને પાસે પૈસા ન હોય અથવા ભાણાના થાય એટલા પૈસા ન હોય તો કોકીલાબેન એને ખવડાવવાની ના ન પાડે. અલબત રોજના દસેક લોકો તો એમનમ જમી જ જાય.

જ્યારે એમની આ વાત મને અકબરભાઈએ કરી ત્યારે ભારે નવાઈ લાગી. શહેરોમાં તો લોકો રોટલીઓ ગણીને કરે. બગાડ સંદર્ભે આવું કરે તો બરાબર પણ કોઈને ખવડાવવામાંય કંજુસાઈ કરતા માણસો જોયા છે. ત્યારે આર્થિક રીતે એવી સમૃદ્ધી નહીં છતાં કોકીલાબેન આ દરિયાદીલી દાખવે. નવાઈ તો લાગે જ ને..

અમે કોકીલાબેનની હોટલ પર જમ્યા. એ વખતે એક સૂરદાસ કાકા આવ્યા. કોકીલાબેન રોજ કોઈને મોકલી કાકાને ખાસ બોલાવીને જમાડે. અલબત કાકાને દાઢી કરવાના, વાળ કપાવવાના અરે બુધાલાલ તમાકુની કાકાને આદત તે એ ખાવાના પૈસાય કોકીલાબેન આપે..

આ બધુ સાંભળીને નવાઈ લાગીને? મને પણ લાગી. કોકીલાબેન આવી દીલેરી ક્યાંથી? અથવા કેમ? એવું પુછ્યું તો એમણે કહ્યું. 

“દોન ધરમ કરીએ તો ઉપર થોડું થોડુ લખાય ક….”

કેવી અદભૂત વાત..

અહીંના બેંક બેલેન્સની તો આપણે ચિંતા કરીએ જ પણ કોકીલાબેન તો ઉપરવાળાના ત્યાંનું બેંક બેલેન્સ જમા કરી રહ્યા છે.

સાથે અકબરભાઈ એમના ધરમના ભાઈ પણ એ એમને ગજબ હિંમત આપે.. સબસે ઊંચી પ્રેમ સગાઈ આ વાત પણ એકદમ સાચી..

કોકીલાબેન ખુબ સુખી થાય એવી શુભભાવના.. પણ આવા સ્વજનોને મળીને દિવસ બની જાય એવું થાય…

અમારા કાર્યકર પરેશની આ શોધ. કોકીલાબેનને મદદની જરૃર છે એવી એને ખબર પડી ને એણે કોકીલાબેનને ટેકો કરવા અમને કહ્યું.

આમ તો બધુ ગોઠવાયેલું જ હશે પરેશ ને અમે સૌ નિમિત્ત….

#mittalpatel #vssm #charity #bigheart #careforeveryone

Kokilaben runs roadside dhaba

Mittal Patel meets Kokilaben who took interest free loan
from VSSM to extend her buisness

Kokilaben shares her side of story to Mittalben

VSSM helped Ramu Ma to build her own house…

Mittal Patel meets Ramu Ma in Surendranagar

“We will have to meet Ramu Ma in Dudhrej, Surendranagar.” Harshad tells me as we began our travel to the region. And we reach to meet her at her home.

If a rickety charpoy placed under a transparent tarp could be called a home, then this was the home of Ramu Ma. Her belongings were her few vessels, hand-stitched quilts, and mattresses made with collected rags. Harshad calls her medicine bottle, water pot, and charpoy her only tressure.

When Ramu Ma was able-bodied, she would harvest and sell fodder for cattle; whatever little she earned was enough to buy her food for a couple of days. “I would bring potatoes for  Rs. 5 and stretch them for 2-3 days,” the statement shook me.

“Monsoon must be tough on you?” I inquired.

“Oh, the rains drench me completely, and I get busy scooping out water from the tarp roof. If I don’t do that, the entire tarp sheet will fall on my charpoy.” Ramu Ma mentioned.

And the unseasonal rains made us witness the statement she had mentioned.

Ramu Ma lived under deplorable conditions. We offered to build her a house. “No, no. It would cost you a lot,” was her modest reply. Surprisingly, poverty had not made her greedy. It is tough to find honest humans like Ramu Ma. “Do not worry about cost; let us build you one room.” We insisted.

We requested US-based Kishore uncle (Kishorebhai Patel) to help us build a house for Ramu Ma in memory of his son Kushbhai.

I had visited the site to monitor the progress while the house was under construction. “What colour do you want on the exterior walls of your house?” I had asked. Ramu Ma held the maroon dupatta I was wearing and showed me maroon colour. “This!” she said as she picked maroon for her wall. And we got her home painted with the colours she had chosen. Marroon exteriors, white interiors

I was at Ramu ma’s brand new home when she had her housewarming pooja; VSSM’s Harshad and his wife Jalpa had cooked lapshi, to herald new beginnings. They are the family she has made in this process and like a true son Harshad also takes good care of Ramu Ma.

We are grateful to Kishore uncle for keeping the memory of his son alive in such a noble way, and we decided to name this house ‘Kushal Home.’

Ramu Ma’s treasure is not limited to Khatli (Charpoy), Matli (earthen water pot), dava ni batli (medicine bottle); now she has a beautiful home to call her own.

#MittalPatel #VSSM

સુરેન્દ્રનગરના દૂધરેજમાં રામુમા રહે છે આપણે એમને મળશું એવું અમારા હર્ષદે કહ્યું ને અમે પહોંચ્યા રામુમાના ઘરે. 

હર્ષદે ઘર કહેલું પણ ઘરના નામે કશુંયે નહીં એક પારદર્શી મીણિયાની નીચે એક ખાટલો ગોઠવેલો. મર્યાદીત વાસણો, બે ચાર ગાભાના ગોદળા, એક ધાબળો.. આમ તો હર્ષદે એમની જે મૂડી ગણાવી તે એક દવાની બાટલી, એક માટલી ને એ ખાટલી.

રામુમા પહેલાં ઘાસચારો કાપી લાવીને લોકોને વેચતા ને વીસ પચીસ રૃપિયા મળે તેમાંથી એ બે ત્રણ દિવસ ચલાવતા. એમણે કહ્યું કે, પાંચ રૃપિયાના બટેકા લાવુ ને બે દિ ચલાવું. આ સાંભળીને જ મન અસ્વસ્થ થઈ ગયેલું. 

ચોમાસામાં તો બહુ તકલીફ પડતી હશે ને? જવાબમાં રામુમાએ કહ્યું, વરસાદ પડે તો હું ભીના ભીના લુગડે પાણી ઉલેચુ. જો પાણી છાપરાંમાંથેથી ન ઉચેલું તો મીણિયું ખાટલા માથે પડે. એમણે આ કહેલું પણ આ કમોસમી વરસાદના લીધે અમે એ સ્થિતિ જોઈ પણ લીધી. 

સ્થિતિ અત્યંત દયાજનક. અમે એમનું ઘર બાંધી આપવા કહ્યું તો એમણે પહેલાં તો ના પાડી અને કહ્યું, એ માટે કેટલા બધા પૈસા થશે…

જરાય લાલચ નહીં.. આવા વ્યક્તિઓ ખુબ ઓછા જોવા મળે. અમે કહ્યું ભલે ખર્ચાય પણ એક ઓરડી કરી દઈએ. ને પછી અમેરીકામાં રહેતા અમારા કિશોર અંકલે (કિશોરભાઈ પટેલ) એમના દિકરા કુશલભાઈની યાદમાં રામુબાને ઘર બનાવી આપવાની કહ્યું. 

ઘર બનતું હતું ત્યારે જોવા ગઈ ત્યારે પુછેલું રામુમા ઘરને કેવો કલર કરવો છે? એ દિવસે મે મરૃણડ્રેસ પહેરેલો તે મારા ડ્રેસનો દુપટ્ટો પકડી કહે મરુણ કરજો.એમની ઈચ્છા પ્રમાણે ઘરની બહાર મરૃણ ને અંદર સફેદ રંગ કર્યો. 

ઘરમાં માટલી મૂકવાની હતી ત્યારે અમે ગયા. કાર્યકર હર્ષદ ને એની પત્ની જલપાએ કંસાર રાંધ્યો હતો. આમ  તો એ ખરો દીકરો ઘણું ધ્યાન રાખે રામુમાનું.

કીશોર અંકલનો ઘણો આભાર. એમના દીકરા કુશલભાઈને એમણે આ રીતે જીવંત રાખ્યા. અમે પણ રામુબાના ઘરને કુશલ હોમ એવું નામ આપ્યું.

હવે રામુમાની મુડી એક ખાટલી,એક માટલી ને દવાની એક બાટલી ન રહી. હવે એમનીપાસે સુંદર ઘર છે. 

#MittalPatel #VSSM #mavjat #elderlycare #Care #ramuma

Mittal Patel at Ramu Ma’s new home when she had her
housewarming pooja

The living condition of Ramu Ma before her new home

Mittal Patel visits housing site and meets Ramu Ma

VSSM’s Co-ordinator Harshad performing pooja with
Ramu Ma

VSSM’s co-ordinator Harshad took very good care of Ramuma

Ramuma at her shanty

VSSM’s well-wisher Shri Kishor Patel helpe us to
built a house for Ramuma

Mittal Patel with Ramu ma and VSSM Co-ordinator Harshad

Ramuma’s home named after Shri Kishor Patel’s son to keep
his memory alive

Proudly powered by Wpopal.com