Somabhai VansfodaVadi wishes to uplift people from his community by being a VSSM worker…

Mittal Patel with Somabhai VansfodaVadi
Somabhai VansfodaVadi is his name. Originally from Kambhoi but work has taken him to Gandhidham, Bhachau, Bhuj and around.
Somabhai VansfodaVadi calls people to come and buy plastic-
ware from him 
“Ben, all the wandering and roaming never really helped us in  earning a decent life.  There were times when we would  food to eat two meals in a day made us happy,  in a day and that was all, proper clothing and good food have always been dreams we chased. After we came in contact with Naranbhai and joined VSSM and our life has changed for better. I wanted to do some business but who would loan  money to homeless fellow like me?? One look at our homes and the lenders would look the other way.  It was VSSM who held our hand, gave us Rs. 30,000 to start our venture. The money on-hand gave me confidence. The thought of buying a small auto from private company crossed my mind. A motorised vehicle helps ferry our plasticware to  more villages. I added some of my savings  to the VSSM’s loan and took some loan from finance company. Naranbhai’s contacts, my joining VSSM   helped us get a brand new loading rickshaw  through this private finance company. Later,  when I wanted some more capital to expand the business I requested VSSM to help,  Rs. 50,000 was sanctioned by VSSM for the business expansion. Life is a smooth ride now. I pay Rs. 9500 to the finance company and Rs. 3000 to VSSM as monthly instalments.”
Somabhai’s narrative brought a sense of delight. He intends to be a hard working member of VSSM and just like VSSM helped him earn a decent income, he wants to help 25 others. 
VSSM has offered him an interest free loan which he thinks should not be taken for granted or perceived as a free support. Every month Somabhai donates  back  as much as he can to VSSM.
Somabhai VansfodaVadi’s current living condition
Somabhai’s monthly income is Rs. 20,000 to 25,000. He pays instalments yet manages to save enough that he recently got silver jewellery made.
VSSM had facilitated the application process for allotment of land to these families. The plots have been sanctioned and we are in process of ensuring their houses get built on it at the earliest.
Our team member Naran has been a continuous support and provided  strength to these families.
Somabhai VansfodaVadi with his loading rickshaw
The pictures reveal Somabhai’s current living conditions. He soon will be moving to proper pucca house. The automobile he has purchased for his business is also seen in the pictures. He also demonstrated how he calls  people to come and buy plasticware from him.  
May you succeed and be happy always, Somabhai.
નામ છે સોમાભાઈ વાંસફોડા વાદી
ગામ એમનું કંબોઈ પણ કામ ધંધા માટે કચ્છના ગાંધીધામ, ભચાઉ, ભૂજમાં એ ફરે.
“બેન પેલાંય ઘણું રખડ્યા પણ એ રઝળપાટમોં કશું વળ્યું નહીં. બે ટંક જોગું નીકળી જતું અન અમે ઈમોં રાજી રેતા. પણ હારા લુગડાં પેરવાનું કે પેટ ભરીન હરખુ ખાવાનું અમારા નસીબમોં એ વખતે ચો હતું?
નારણભાઈના સંપર્કમાં આયા અને સંસ્થા હારે જોડાયા પસી અમારી જિંદગી બદલઈ જઈ.
ધંધો કરવો તો પણ પાહેણ પૈસા ચો હતા? અમન લોન પણ કુણ આલ. અમારા સાપરાં ભાળીન જ બધા નાહી જતા. પણ સંસ્થાએ અમારો હાથ ઝાલ્યો. અમન ધંધો કરવા તીસ હજારની લોણ આલી.. હાથમોં પૈસા આયા એટલ હેમત આયી. ફાઈનાન્સવાળા કનેથી ગાડી લેવાનો વિચાર કીધો. ગાડી હોય તો ઈમોં પ્લાસ્ટીકના તબકડાં ન ડોલ ન ટબ એ બધુ વેચવા ફરી હકાય. તીસની હારે મારી પાહેણ થોડી બચત પડીતી એ બધી ભેગી કરી અને ફાઈનાન્સમાંથી લોન મોંગી. નારણભઈ જેવા મોણસોની ઓળખોણ ભળી. સંસ્થા હારે જોડાયાની પણ ફાયનાન્સવાળાન ખબર પડી એટલ ઈને લોણ આલી અન નવી પેટી પેક ગાડી સોડાઈ.
હવ ધંધો કરવા પૈસા જોતા’તા સંસ્થા હોમે પાસી રાવ નોખી અન પચા હજાર ધંધા હાતર મલ્યા. હવ જીંદગી સુખેથી હેડ હ. ફાઈનાન્સવાળાન મહીને 9500નો હપ્તો ભરુ સુ. અને સંસ્થાનો મહિને 3000નો હપ્તો ભરુ સુ.”
સોમાભાઈની વાત સાંભળીને રાજી થવાયું. એમની ઈચ્છા સંસ્થાના ખુબ જ સારા કાર્યકર થવાની છે અને પોતાની જેમ બીજા 25 માણસોને પગભર કરવાની છે.
સંસ્થાએ વગર વ્યાજે ધંધા માટે લોન આપી. તે મારે મફતનું ના ખવાય એવું કહેતા સોમાભાઈ સંસ્થાને દર મહિને એમનાથી શક્ય બને તે અનુદાન આપે છે.
સોમાભાઈની માસીક આવક અત્યારે વીસ થી પચીસ હજાર છે. ચાંદીના દાગીના પણ એમણે ઘડાવ્યા છે.
આ પરિવારોને રહેણાંક અર્થે પ્લોટ મળે એ માટે અરજી કરી હતી. જેના અનુસંધાને એમને પ્લોટની ફાળવણી થઈ ગઈ છે હવે એમના મકાન બને એ માટે સંસ્થા દ્વારા પ્રયત્નો થઈ રહ્યા છે.
કાર્યકર નારણ સતત આ પરિવારો સાથે રહી એમને હિમ્મત આપવાનું કરે છે.
સોમાભાઈ હાલમાં જે પરિસ્થિતિ માં રહે છે એ ફોટોમાં જોઈ શકાય છે. હવે એ પાકા ઘરમાં રહેવા પણ જશે. સાથે ધંધા માટે લીધેલી ગાડી પણ ફોટો માં જોઇ શકાય છે. પોતે તબકડા ને ડોલ ખરીદવા લોકોને લાઉસ્પીકર માં બોલી કેવી રીતે ભેગા કરે છે એ પણ એમણે બોલીને બતાવ્યું.
સોમાભાઈ ને સુખી થાવ એવા શુભાશિષ.
#mittalpatel #employment #loan_for_nomads #interest_free_loan#Nomadictribes #vansfodavadi #vansfodavadi #empathy

I want to earn enough so that I can donate Rs. 1 lakh to VSSM says Chatur Vansfoda

Chatur Vansfoda ,his wife and their day at work…
He might be  christened Chatur (clever, shrewd, tactful), but he is humble to the core. Hardly 28, Chatur is wise  beyond his age. His daily deeds will  make you assume that his goal in life is to serve and help others.
Chatur has had a very difficult childhood. His father was under heavy debt. After the elder brother married and setup a separate house the responsibility to paying off his father’s debt fell on his shoulders. Chatur and his wife are kind of people who  would die for the family.
VSSM provided him with a loan to buy a Chakda.
Chatur belongs to Vansfoda community, the basketmakers of the yore. Chatur never acquired  the skills to basket making hence,  it was not the profession he was vying for. Nonetheless, he began selling plasticware on  his Chakda. His wife too contributed by selling them in vicinity while Chatur set out for di

stant regions. The couple put in immense amount of hard work but the amount of debt just did not reduce. The daily amount he needed to repay his father’s debt was Rs. 1200. He needed more money to keep paying that amount and stop it from escalating.

The organisation had no doubt on Chatur’s integrity and intentions, it was 3 other individuals from Vansfoda community who intentionally defaulted VSSM’s loan that was giving the entire community a bad name. In fact,  Chatur and his brother Pratap made all efforts to convince the defaulters to pay off the loans,  but that never happened.
‘VSSM is our guardian,  how can we cheat our parent? VSSM’s money should be considered pious and we cannot cheat with it,” says Chatur. What may astonish us all is that he solely managed to pay off the Rs. 65,000 of all the 3 individuals whose intentions went kaput,  so that the Vansfoda community did not earn a bad name on the books of the organisation. It is hard to believe humans like this exist anymore. And this is the reason I have tremendous respect for Chatur.
“When I failed to pay the instalments of the private money lenders they would come searching for me, all through the night I would hide in the bushes surrounding my village. I wanted to free myself from debt. I am a self-respecting man, but people do not understand  that poor too have self-respect. VSSM  helped me live, has made me what I am today.”
VSSM’s Kanhubhai and Chhayaben talked the moneylenders out of following and harassing Chatur and helped him gradually pay off his loan.
Chatur’s business is doing well, we gave him another loan and he pays monthly Rs. 15,000 to 20,000 as instalment. A causal remark that his habit of eating gutka doesn’t suit him made him give up that too.
“I want to earn enough so that I can donate Rs. 1 lakh to VSSM,” he says. Well he already made a donation when he paid off someone else’s loans. And still to have such desire goes on to say how large hearted and giving Chatur is.
Chatur, VSSM is what it is because of individuals like you. We pray to almighty that may you flourish in life, may all your dreams come true.
In the picture – Chatur,  his wife and their day at work…
નામ એનું ચતુર પણ ખોટી ચતુરાઈ આવડે નહીં. 
બીજા માટે જાત ઘસી નાખનાર ચતુરની ઉંમર 28ની પણ નહીં હોય. છતાં સમજદારીમાં એ ભલાભલાને પાછળ પાડી દે એવો.
પરિવાર માટે મરી ફીટવાની ભાવના ચતુર અને એની ઘરવાળી બેયની.
ચતુર નાનો હતો એ વખતે ઘરમાં એકપછી એક તકલીફો આવીને એના બાપા દેવાના ડુંગરમાં દબાતા ગયા. મોટો દીકરો પ્રતાપ લગ્ન કરીને જુદો થયો. એ શક્ય મદદ કરે પણ બાપા જેની ભેગા રહ્યા એ ચતુરના માથે બાપાનું દેવું ફીંડવાની જવાબદારી આવી.
અમે એને લોન આપી અને એ છકડો લાવ્યો. 
વાંસફોડાનો પરંપરાગત ધંધો વાંસમાંથી સૂડલાંં, ટોપલાં બનાવવાનો. પણ ચતુરને એ આવડે નહીં અગર શીખીને કરવાનું વિચારેય તોય મોંધો પડે. એટલે એણે પ્લાસ્ટીકના તબકડાં છકડાંમાં લઈને વેચવાનું શરૃ કર્યું. એની ઘરવાળી પણ માથે તગારાં લઈને વેચવા જાય.
બેય માણસ ઘણી મહેનત કરે પણ દેવાનો ડુંગર ઘટવાની જગ્યાએ વધતો જ જાય. છતાં ચતુર હિંમત હાર્યા વગર પૂરી ઘગશથી કામ કરે જાય. 
ચતુરને ધંધો વધારવા પૈસાની જરૃર હતી. જેથી વ્યાજવા લીધેલા પૈસાનો દૈનિક હપ્તો રૃા.1200 સરળતાથી ચુકવી શકે.
ચતુરની નિષ્ઠા પર કોઈ સવાલ નહોતો પણ વાંસફોડા સમાજના ત્રણ લોકો એ VSSMમાંથી લોન લીધેલી પણ થોડા હપ્તા ભર્યા પછી એ લોકોએ હપ્તા ભરવાનું બંધ કર્યું. આમ કુલ 65,000 ભરવાના બાકી હતા. 
ચતુર અને એના ભાઈ પ્રતાપ બંનેએ લોન ના ભરનાર ત્રણ વ્યક્તિને ઘણા સમજાવ્યા પણ એ ત્રણની નિયતીમાં ખોટ આવી ગઈ.
ચતુર કહે, ‘સંસ્થાનો પૈસો તો પવિત્ર પૈસો અને સંસ્થાના ખાતામાં વાંસફોડા નાદારી નોંધાવે એ ના ચાલે.’
આ વાત કરનાર ચતુરે એકલા હાથે 65,000 વ્યાજવા લાવીને એ ત્રણે લોન પુરી કરી. જેથી વાંસફોડા સમાજ સંસ્થાના ચોપડે નાદાર ના દેખાય.
આવું કોઈ કરી શકે એ માનવામાં જ ના આવે એટલે ચતુર મારે મન સૌથી નોખો માણસ છે.
ગજબ સમજણ આ છોકરાંની. સંસ્થાને એ માઈ-બાપ માને. એ કહે, ‘સંસ્થાએ જ મને જીવાડ્યો છે. દેણદારોને હપ્તો ના દઈ શકાય તો એ લોકો ઘેર આવીને મારી જાતા. એમનાથી બચવા હું રાતના બાર એક વાગ્યા હુદી ઝાડી, ઝાંખરામાં પડ્યો રેતો. આ બધામાંથી છૂટવું હતું. ઈજ્જતદાર માણસ છું પણ નાના માણસની ઈજ્જત કોને સમજાય?’
સંસ્થાના કાર્યકર કનુભાઈ, છાયાબહેને ચતુરના લેણદારો સાથે વાત કરી ને એને ધીમે ધીમે દેણામાંથી મુક્ત કર્યો.
સાથે છકડા પર ધંધો સરસ ચાલે એનું આયોજન ચતુરે કર્યું. અમે એને બીજી લોન આપી. ચતુરે અવેરીને ધંધો કર્યો.
હાલ ચતુર માસીક સંસ્થાને 15,000 થી 20,000 લોનના હપ્તા પેટે ભરે છે.
તમાકુ ને પાન, બીડીના વ્યસન પણ હતા પણ એક વખત ટંકારા મળ્યોને આ ના શોભે એમ કહ્યું ને એણે એ મુક્યું ત્યારથી એણે આ બદીને હાથ નથી લગાડ્યો.
ચતુર જેવા માણસો સંસ્થા સાથે છે એટલે જ સંસ્થા ઊજળી છે. 
ચતુરની ઈચ્છા ઘણું કમાઈને સંસ્થાને એક વખત તો લાખ રૃપિયાનું અનુદાન આપવાની છે. 65,000 બીજાના ભરીને એ દાતા તો થઈ જ ગયો છે છતાં લાખ આપવાની ભાવના રાખવી એ કાંઈ નાની વાત નથી..
ચતુરની મનોકામના પૂર્ણ થાય એ ખૂબ મોટો અને દિલદાર માણસ બને એવી ઈશ્વરને પ્રાર્થના કરીએ…
ફોટોમાં ચતુર અના છકડા અને ખભેખભા મીલાવી કામ કરતી એની ઘરવાળી સાથે…
#MittalPatel #VSSM #Vansfoda #NomadicTribes #Denotified_Triebs #economic_Upliftment #econimic_condition #Finance #banking #empathy #changemaker #NomadsOfIndia #Empathy #ChangeMaker #Pathetic #OneSolution #Solutions #TheSocialWarrior #socia_

VSSM encourages and supports Chandraben to walk a different path.….

Mittal Patel with Chandraben Saraniya
Chandraben Saraniya and her daughter-in law showing their
buffaloes
Vadia, one village, one  community but 100 different interpretations. Each individual coming into contact of this village perceive it differently. So far, most have chosen to stay away from this village and its community because of  the stigma it holds. Some like us (VSSM) decided to tackle the ground realities of this village, find solutions to their complex issues and help them lead a better and peaceful life. VSSM has received positive support from many of the families living in this village who also desire to erase the stigma Vadia holds.
Amongst these families is Chandraben Saraniya. In fact it was her mother Sheni-ma, who had warmed up to me and began talking to VSSM when it first reached the village in 2005. Chandraben would always avoid coming face to face with me. I know she had reasons to do so but  never probed. Once when I was visiting Shenima’s place I bumped into Chandraben for the very first time. Chandraben is a powerful woman back then, she was into many things, she herself was a  prostitute, trading girls to the pimps from outside and all the other stuff that is involved with the trade of prostitution. Her daughter Lakshmi, is  a very beautiful girl. I know what happens to beautiful girls in this village. Every time I would see a girl child in Vadia my heart would tremble from inside. Since I knew their fate, my heart would silently ask  God why does she birth girls into Vadia?? We all know nature seldom refuses, it just gives!! It is for us the humans to understand. 
Chandraben Saraniya bought buffaloes with the
help of VSSM’s interest free loan
While working in Vadia I have never questioned or preached. It was a decision I had made to not give unsolicited advice or judge their choices in Vadia. However, that day I couldn’t stop myself from telling Chandraben, “Don’t push you daughter into  this life of hell!!” and Chandraben replied, “I will not!!”  However, for  Chandraben, it was easier said than done. There were numerous lucrative offers but she remained strong in her resolve. She did not force her into prostitution but decided to commit her to one man. Not something we would approve but that it what she did then.  
Once again when I happened to  meet Chandraben and got talking to her I made an observation, “It is good you did not push your daughter into hell, you know the pain of being into this trade so why be instrumental in pushing other girls into this life of pain and trauma, why not give it all up.” There was a message that Chandraben absorbed very well. She decided to give it all up and so did her son who was involved in fetching customers from other towns to the girls of Vadia.
That day she did not even think twice before uttering, “Henceforth, I will never engage in any unlawful and immoral activities.” It was hard to trust her, but the human Chandraben is “I can never lie after promising you, I will die if I broke my promise, you are away but my God is near me, he can see everything…” all this she said  with her hands on her heart.
“Ben, I do not want to involve in any sinful activities. Will prefer being content in whatever my hard work brings me. We have learnt that money earned from hurting others does not last long…. It fades away as fast as it comes.’ After giving up all the wrongful activities, Chandraben turned to farming, she first repaired her farm, began buying water from the nearby borewell. The income from agriculture was insufficient to meet the needs of the family. The family continued to pour-in hard work and some prayers but an economic activity that would  increase the family’s income remained elusive.
One day Chandraben accompanied by her son came over to our office in Ahmedabad. “Ben, I want to buy buffaloes, loan me some money please. I cannot promise about the entire village, but I will not allow any daughter of my family to enter prostitution. Also I guarantee no member of my family will be ever  involved in any unlawful activities.” I had never asked for such guarantee or commitment but Chandraben continued to speak.
VSSM sanctioned loan to Chandraben and 3 of her extended families with an objective of buying buffaloes.  I was in Vadia a month after the  loans were sanctioned. What I saw in front of her house brought a sense of delight. 5 buffaloes in her front yard was a fantastic sight. “I still have to buy a cow and some more buffaloes. I will not break the trust you have put in me.” Chandraben was all smiles while saying this.  
Chandraben is not alone in her venture, her entire family including her son and daughter-in-law work equally hard. The loan instalment reaches our account before  5th of every month. There is a sense of disciple in their attitude and behaviour.  These are the  winds of change we were so looking forward to… Yes, there are  many like Chandraben whom we would like to stand besides us after  giving  up their  immoral involvements. That too shall  happen soon. We are hopeful. And that feeling of  hope is becoming stronger  on  each passing day.
Chandraben asked me to write her story so that others can draw inspiration from it. So here is her story,  hope her efforts to live a rightful life motivates others in her vicinity to do so….
We pray to Almighty to continue showering his blessings on Chandraben and her family.
Hoping that this family helps others in their community to choose an ethical path.
In the picture – Chandraben, her daughter-in-law showing their buffaloes.  
વાડિયા…
નામ હી કાફી હૈ એવી આ ગામની જરા જુદી અને સામાન્ય રીતે ના ગમે તેવી ઓળખ ભૂંસવા માટે અમે અને વાડિયાના કેટલાક પરિવારો કોશીશ કરી રહ્યા છીએ.
આવા કેટલાકમાંના એક ચંદ્રાબહેન સરાણિયા.
2005થી વાડિયામાં જવું. પણ એ વરસોમાં ચંદ્રાબહેન ક્યારેય મારી સામે ના આવે. ચંદ્રાબહેનના મા શેણીમાં સાથે મારે સારી દોસ્તી. એમની સાથે અલક મલકની વાતો થાય. એક દિવસ શેણીમાંના ઘરે જવાનું થયું ને ચંદ્રાબહેન મળ્યા. પહેલીવાર એમને મળી. એમને એક દિકરી લક્ષ્મી. લક્ષ્મી દેખાવે ખુબ સુંદર.
એ વખતે વાડિયામાં દીકરીઓને જોતી ને મારુ મન અંદરથી દુઃખી થઈ જતું. ભગવાનને કહેતી આ ગામમાં દીકરીને જનમ શું કામ આપે છે? પણ કુદરત તો કુદરત છે. સમજવાનું કાળા માથાના માણસે છે. 
હું કોઈને તેઓ શું કરે તેવું ક્યારેય પુછુ નહીં. ના તમે આ કરો આ ના કરો તેવું વણ માંગ્યું જ્ઞાન આપુ.
પણ ચંદ્રાબહેને એમના ઘરે મને બેસાડી એ વખતે વાત વાતમાં કોણ જાણે કેમ પણ મારાથી એમને કહેવાઈ ગયું કે, દીકરીને આ નર્કાગારમાં ના નાખતા.
ને ચંદ્રાબહેને કહી દીધું, ‘નહીં નાખુ.’
બોલવું સહેલું પણ અમલમાં મુકવું અઘરુ હતું. નજર સામે કેટલીયે લાલચો પણ તેઓ અડગ રહ્યા.
એક દિવસ ચંદ્રાબહેનને પાછુ મળવાનું થયું ને વાતમાંથી વાત નીકળતા, 
આપણી દીકરીને નર્કમાં ના ઘકેલી પણ કોઈ બીજાની દીકરીને નર્કમાં ઘકેલવામાં નિમિત્ત ના બની જવાય એ જોજો.. એવી મીઠી ટકોર અમારા કાર્યકર શારદાબહેન સાથે રહી કરી ને ચંદ્રાબહેન મોઘમ સમજી ગયા.
એ પછી એક મીનીટનોય વિચાર કર્યા વગર એમણે ‘એવું ખોટું કોમ એકેય નહીં કરુ’ એવું કહી દીધું. 
ફરી કહુ તો વિશ્વાસ મુકવો અઘરો હતો. પણ ચંદ્રાબહેન તો ચંદ્રાબહેન..
ખુબ ગભરુ ને ‘તમન વચન આલ્યું પછી જુઠ સીદને બોલાય. મુ તો ગભરઈ ન મરી જવું. તમે સેટા સો પણ ભગવોન તો બધુય જુઅ.’ એવું એ ગળા પર હાથ મુકીને કહે.
એ પછી શરૃઆત થઈ ખેતીના કામથી મહેનતની.
‘બહેન ખરાબ ધંધા એકેય નથી કરવા. કુદરત મેનતનું ખરાવે ઈમોં જ રાજી રેવું સે. ખરાબ રસ્તે આયેલું બધું ઈમોં જ જાય. એ હવે હજમી ગ્યા સીએ.’
એવું કહેતા ચંદ્રાબહેને પ્રથમ તો ગામમાં આવેલું પોતાનું ખેતર સાર્યું ને એમાં ખેતી કરવાની શરૃઆત કરી. ખેતીમાં પિયત થઈ શકે એ માટે બોરવેલમાં ભાગ રાખ્યો.
ખેતીમાં મહેનત કરે પણ પનો થોડો ટૂંકો પડે. નક્કી કર્યુ હતું મેનતથી કમાવવાનું એટલે હવે આડાઅવળા એકેય રસ્તા ભગવાન ના સુઝાડે એવું આ પરિવાર મનથી પ્રાર્થે. સારા માર્ગે પૈસા કમાવવાની હોંશ ચંદ્રાબહેનને ખરી પણ એ માટે શું કરવું એ ખાસ ના સુઝે.
એક દિવસ ચંદ્રાબહેન મોટા દિકરા શૈલેષ સાથે ઓફીસ પર આવ્યા ને કહ્યું,
‘મારે ભેંહો લાબ્બી સે લોણ આલો. ગામની ખાત્રી નહીં આલતી પણ મારા પરિવારની એકેય દીકરીન આડા અવળા માર્ગે નહીં મુકુ. પાસુ મારા કટંબના કોઈનુંય નોમ ખરાબ બાબતોમાં નઈ હોય ઈની ખાત્રી આલુ સુ.’
મે ક્યાં ખાત્રી માંગી હતી. છતાં ચંદ્રાબહેને આપી. 
ચંદ્રાબહેન સાથે મળીને તેમના કુલ ચાર પરિવારને ભેંસો ખરીદવા માટે લોન આપી. લોન આપ્યાના મહિના પછી વાડિયા જવાનું થયું ને ચંદ્રાબહેનના આંગણે પાંચ ભેંસો બાંધેલી જોઈ. 
‘હજુ ગા(ગાય) અને બીજી ભેંસો લાબ્બાની બાકી સે બેન. તમે ભરોષો મેલ્યો ઈન નઈ તોડું.’ એવું ચંદ્રાબહેને હસતા હસતા કહ્યું.
તેમના દીકરા, દીકરા વહુ ને દીકરી ચંદ્રાબહેન સાથે ખડે પગે છે. લોનનો હપ્તો પાંચ તારીખ પહેલાં અમારા ખાતામાં જમા થઈ જાય છે.
એક જુદી શીસ્ત પણ દેખાઈ રહી છે. 
ગામમાં બદલાવ આવી રહ્યો છે.
મન રાજી થઈ રહ્યું છે. છતાં હજુ ચંદ્રાબહેનની જેમ અમારી હરોળમાં ઘણાને ઊભા કરવાના છે એ નક્કી જોકે એય થશે એવો ભરોષો હવે વધી રહ્યો છે.. ચંદ્રાબહેને કહેલું મારી વાત લખજો, મારી વાત હોભળીન બીજાન અમારી જેમ કોકો કરવાનું મન થઈ જાય તો કરેલું લેખે લાગશે.
ચંદ્રાબહેન અને તેમના પરિવાર પર ઈશ્વર મહેરબાન રહેજે એવી પ્રાર્થના… 
સાથે ચંદ્રાબહેન, શૈલેષમાંથી ગામના અન્ય યુવાનો શીખે એવી હોંશ..
ફોટોમાં ચંદ્રાબહેન તેમની દીકરાવહુ એમની ભેંસો બતાવતા..
#MittalPatel #VSSM #NomadicTribes #NomadsOfIndia